De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, lijkt onvermoeibaar. Hij was deze dagen opnieuw in Israël en de Palestijnse gebieden om druk uit te oefenen op beide partijen om het vredesoverleg te hervatten.
De laatste serieuze gespreksrondes tussen Israël en de Palestijnen vonden plaats in 2008. Nadat in 2009 Barack Obama in de Verenigde Staten en Benjamin Netanyahu in Israël aan de macht kwamen, raakte het vredesproces echter in het slop.
Voorwaarden vooraf
De belangrijkste oorzaak is dat de Palestijnse leider Mahmud Abbas voorwaarden vooraf stelt. Hij wil het overleg pas herstarten als Israël staakt met de bouw in Joodse nederzettingen op de Westoever en in de Joodse wijken in het oosten, noorden en zuiden van Jeruzalem: de gebieden dus die voor de Zesdaagse Oorlog van 1967 in Jordanië lagen. Israël moet bovendien het principe van twee staten accepteren op basis van de grenzen van 1967 en Palestijnse gevangenen vrijlaten die al meer dan twintig jaar vastzitten.
Netanyahu weigert toe te geven. Maar er lijkt lucht te komen in de verhoudingen. Israëlische bronnen zeggen dat de bouw in de omstreden gebieden wel degelijk is afgeremd. Zo zouden sinds begin dit jaar aannemers niet meer gevraagd zijn offertes in te dienen voor de bouw van nieuwe huizen. Kerry zou bovendien het idee steunen dat de grenzen van 1967 als uitgangspunt moeten gelden. Beide veranderingen zouden voldoende zijn voor Abbas om weer terug te keren naar de onderhandelingstafel.
Hervatting van overleg is één ding, het bereiken van een akkoord iets anders. Zowel Abbas als Netanyahu staat politiek zwak. Abbas heeft momenteel geen premier. Een premier met voldoende macht is intussen noodzakelijk om verdere orde te creëren in de Palestijnse samenleving, onder meer onder de veiligheidstroepen. Bovendien blijft de Palestijnse natie hopeloos verdeeld tussen Abbas’ Fatahpartij op de Westoever en de radicaalislamitische Hamas in de Gazastrook.
Onvoldoende steun
Netanyahu geniet onvoldoende steun in eigen land. Partij- en coalitiegenoten hebben zich openlijk uitgesproken tegen een Palestijnse staat. Sommigen willen annexatie van het grootste deel van de Westoever, zodat de Palestijnen daar slechts nog de enclaves rest. Zodra Netanyahu een concessie aan de Palestijnen doet, vallen zijn coalitie en mogelijk ook zijn Likudpartij uit elkaar.
Verder hebben Israëlische en Palestijnse leiders diepe verschillen van mening. Waar moeten de grenzen liggen? Wat wordt de status van Jeruzalem? Hoe zit dat met het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen? Krijgen Joden het recht te wonen in Palestina, zoals Palestijnse burgers van Israël recht hebben in Israël te wonen?
Abbas en Netanyahu hebben waarschijnlijk niet de moed deze harde noten te kraken. De kans bestaat dat historici straks zullen zeggen dat onder hun bewind de kans op een tweestatenoplossing verloren is gegaan.
(Informatief, analyserend, opiniërend, kort. Altijd met foto. Elke week in het RD.nl de rubriek ‘Israël Ingezoomd’. )
Alfred Muller 
Kerry… Ja, voor zo’n goedbetaalde baan zou ik me ook uit de naad werken. Zelfs al wist ik dat die Abu Mazen niet te vertrouwen is en nooit zou luisteren.
En “nederzettingen” en “2-staten”… Ach, denk eraan hoe de Engelsen, Fransen, Duitsers, Ieren, enz. Amerika overspoelden en de indianen in de reservaten terecht kwamen. Reis door Israel en zie de onomkeerbare werkelijkheid. Het grote verschil met Amerika is dat de Joden in hun eigen land terugkeren.
Kaart van de verdeling van Israel: http://www.christipedia.nl/index.php?title=Artikelen/I/Isra%C3%ABl_(volk)/Stammen_van_Israel
Harry, je kunt niet het ene onrecht met het andere goedpraten.
Verder geldt wat er in Leviticus 25:23 staat. Daar staat dat alleen God zelf de eigenaar van het land is en de Joden (en alle andere bewoners) slechts Zijn gasten. Zij zijn dus volgens de Thora niet de eigenaars, dus het is niet meer “hun eigen land” dan dat de huurder van een huis kan spreken van “zijn eigen huis”, ook al is het huis natuurlijk eigendom van de verhuurder.
Anders zou het ook niet hebben kunnen gebeuren dat Hij het volk wegens wangedrag tot 2x toe van “hun” land laat trappen en de tempel laat verwoesten; de eerste keer door de Babyloniërs in 586 voor Christus en de 2e keer door de Romeinen in 70 na Christus. Beide voorvallen worden nog steeds herdacht op Tisha b’Av. Ook toen was de werkelijkheid kennelijk toch minder onomkeerbaar dan veel mensen destijds dachten.
Het aardige van het kaartje van Christipedia is dat alles onder de hoogte van de Gazastrook kennelijk toen al niet bij Israël hoorde. Je kunt dat kaartje dus niet als blauwdruk gebruiken voor de gewenste politieke situatie van vandaag.
Ruud, Echt waar, God gaf ZIJN land aan zijn volk, als een eeuwige bezitting (Gen.13:15). Ontken het maar niet langer. Je moet wel heel veel profetieën ontkrachten (vergeestelijken, noemt men dat dan) om Israel zijn land niet te gunnen.
Ja, Ruud, God heeft zijn volk van hun land laten trappen – je taalgebruik verraadt veel – maar het profetische gedeelte van het herstel en de terugkeer in het laatst der dagen is begonnen. Dan volgt de wederkomst op de Olijfberg en het vrederijk, met Israel aan het hoofd van alle volken – dingen die jij helaas maar al te graag blijft ontkennen.
Harry, in Genesis 13 was Abram nog niet eens besneden, dus het is vreemd om dit vers alleen op Joden betrekking te laten hebben. Ook blijft Leviticus 25:23 onverkort geldig. Verder ga jij nogal selectief met profetieën om. Er zijn ook negatievere profetieën over Israël, die jij allemaal negeert. God maakt geen onderscheid tussen Joden en niet-Joden, zoals diverse keren vermeld staat. Dat mogen wij dus ook niet doen.
Likoed, dat is nog geen geldig excuus voor de wijze waarop de huidige Israëlische regering met de situatie omgaat.
God maakt wel degelijk onderscheid wat betreft zijn weg met Israel volgens de profetieën. Niet Harry en Ruud keren terug naar hun land, maar Israel.
Maar helaas, je begrijpt dan niet meer waar ik het over heb, omdat je niet op de hoogte bent van de profetieën voor het volk Israel. Die pas je volledig ten onrechte toe op de kerk, alsof dat “Israel” is.
Harry, ik heb het woord kerk niet gebruikt en pas er ook niets op toe. Ik heb de Bijbel meerdere keren in zijn geheel gelezen en ben dus wel op de hoogte van die profetieën. Ik weet dus ook dat het niet correct is om alleen de “fijne” profetieën over Israel vandaag van toepassing te verklaren en alle “minder fijne” te negeren en net te doen alsof die alleen voor vroeger van toepassing waren. De Bijbel is geen kersenboompje waar je de kersjes uit kunt plukken en de blaadjes kunt laten hangen.
“De kans bestaat dat historici straks zullen zeggen dat onder hun bewind de kans op een tweestatenoplossing verloren is gegaan.”
Historici zeggen nu al dat de Arabieren alle voorstellen voor een tweestatenoplossing sinds 1937 hebben afgewezen.