Welke toekomst heeft de jeugd?

Welke toekomst wacht de jongeren in Israël en de Palestijnse gebieden? Er zijn zowel ontwikkelingen die hoop geven als die tot somberheid stemmen.

(Artikel uit het archief. Origineel verscheen in NEMagazine van september 2012.)

Eerst over de jeugd in de Palestijnse gebieden. Veel ouders doen hun best hun kinderen een goede opleiding te geven. Meer dan 98 procent van de jongeren tot 24 kunnen lezen en schrijven. In de Arabische wereld was dat in 2003 gemiddeld 85 procent.

Ze krijgen les op verschillende soorten scholen. Naast de staatsscholen, waar de meeste leerlingen heengaan, zijn er de UNRWA scholen. Deze richten zich speciaal op leerlingen met de vluchtelingenstatus. Dan zijn er de particuliere scholen, waar ook de christelijke scholen onder vallen. Veel islamitische ouders sturen hun kinderen naar christelijke scholen omdat deze goed staan aangeschreven.

Studeren in het buitenland

Ouders stimuleren hun kinderen vaak om na de middelbare school verder te studeren. In de Palestijnse gebieden zijn universiteiten en andere opleidingsinstituten. Rijke families proberen hun kinderen naar het buitenland te sturen. De bekende Palestijnse losoof en directeur van de Jeruzalemse Al Quds Universiteit, professor Sari Nusseibeh, studeerde bijvoorbeeld aan de Oxford Universiteit en deed zijn doctoraat aan de Harvard Universiteit.

Positief is dat de Palestijnse economie zich goed ontwikkelt. De Palestijnse premier Salam Fayyad heeft belangrijke hervormingen doorgevoerd. Maar er zijn volgens een rapport van de Wereldbank geen aanwijzingen dat de groei duurzaam is. In 2011 nam de groei af in vergelijking tot 2010. De afname is volgens de Wereldbank te wijten aan de vermindering van donorsupport door de economische crisis en de beperkingen die Israël oplegt aan de bewegingsvrijheid. Begin juli 2012 meldden de media dat de Palestijnse Autoriteit de salarissen van juni niet kon betalen.

Een ander negatief punt is dat er geen vrede met Israël bestaat. Palestijnse leiders hebben kansen voorbij laten gaan om een vredesakkoord met Israël te sluiten. Ze hebben hun volk fantasieën voorgeschoteld over een terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen naar Israël en een volledige terugtrekking van Israël naar de grenzen van voor 1967.

Palestijnse schoolboeken

De scholen hebben de nieuwe generatie niet voorbereid op vrede. Het Institute for Monitoring Peace and Cultural Tolerance in School Education (IMPACT-SE) publiceerde in maart 2008 een rapport over Palestijnse studieboeken. De onderzoekers concludeerden dat sommige teksten in deze studieboeken de Joodse en Israëlische ‘ander’ als onrechtmatig bestempelen.

Israël kan daarmee niet akkoord gaan. Schrijvers van schoolboeken ontkennen de historische en religieuze aanwezigheid van Joden in Palestina en weigeren de staat Israël te erkennen. Volgens het rapport schrijven ze de Joden en de staat Israël schandelijke eigenschappen toe, leggen de schuld van het conflict in het Midden-Oosten uitsluitend bij Israël en idealiseren de gewelddadige strijd om bevrijding te bereiken, in plaats van vreedzame gesprekken te voeren.

Onder Palestijnse christenen, die overigens slechts twee procent van de bevolking in Palestina vormen, is de emigratie een groot probleem. Dat jongeren willen vertrekken is begrijpelijk: de werkloosheid (26 procent voor de leeftijdscategorie 15-29 jaar) is groot. De lonen zijn laag en velen hebben al familie in het buitenland. Toch proberen christelijke leiders het lichaam van Christus in dit gebied in stand te houden. Het Bethlehem Bible College leidt al jaren met succes jonge Palestijnen op om allerlei functies te vervullen in de kerk.

ALMU20110905_2482.jpg
Op het Bethlehem Bible College. Foto’s: © Alfred Muller

Israëlische jeugd

De kansen voor de Israëlische jongeren lijken beter. Met de economie gaat het goed, er is relatief weinig werkloosheid, de laatste jaren is het veilig (in elk geval tot aan het schrijven van dit artikel) en de opleidingsmogelijkheden zijn groot.

Een probleem is echter dat de rijkdom in het land slecht verdeeld is. Gezinnen ook die met twee inkomens hebben problemen met het betalen van de rekeningen. De prijzen van huisvesting en levensmiddelen zijn extravagant. De Israeli Council for the Welfare of the Child zei eind 2011 dat een derde deel van de kinderen onder de armoedegrens leeft.

Als jongeren 18 zijn, dienen ze in het leger of vervullen ze vervangende dienstplicht. Het risico op een gewapend coflict blijft bestaan. De wereld rondom Israël beweegt zich steeds meer in de richting van de radicale islam. In de Gazastrook is Hamas aan het bewind, die weigert het bestaansrecht van Israël te erkennen. De toekomst van het vredesverdrag met Egypte is onzeker.

Ook vormt het gebrek aan een vredesregeling met de Palestijnen een bron van gevaar. De kans dat er een nieuwe intifada uitbreekt is reëel. Ook kan er een totale chaos op de Westelijke Jordaanoever ontstaan, als de Palestijnse Autoriteit zichzelf bij gebrek aan voortgang van het vredesproces opheft. Dan is er de morele prijs: honderden soldaten die op de Westbank hebben gediend hebben getuigd van de vreselijke dingen die ze de Palestijnen hebben aangedaan. Bovendien bestaat de kans dat het ontbreken van een vredesoplossing Israël internationaal steeds meer in het isolement drijft.

Israëlische schoolboeken

Worden Israëlische jongeren voorbereid op vrede met de op te richten staat Palestina? Het IMPACT-SE onderzoek naar de beschrijving van Arabieren, Palestijnen en de islam in Israëlische schoolboeken luidt een stuk positiever.

In de 23 van de 250 boeken op het gebied van taal, Bijbel, maatschappijleer, geschiedenis en geografie werden geen stereotypen of vooroordelen jegens Arabieren, Palestijnen, moslims of de islam gevonden.

Ook geven de boeken een heterogeen beeld van de Arabieren. Een geschiedenisboek meldt bijvoorbeeld dat tot de jaren dertig van de vorige eeuw het Palestijnse publiek werd geleid door twee families: de Husseini’s en de Nashashibi’s. ‘De familie Nashashibi vertegenwoordigde een meer gematigde houding tegenover zionisme en was open voor dialoog en compromis.’ 1

De boeken geven accurate en sympathieke informatie over de islam en de band die deze religie heeft met het heilige land en Jeruzalem, alsmede de bijdrage die de islam aan de menselijke beschaving heeft geleverd.

ALMU20071112_0443 Palestijnse schoolmeisjes in Oost-Jeruzalem
Op een Palestijnse meisjesschool op de Olijfberg in Jeruzalem.

Negatief

Professor Nurit Peled-Elhanan van de faculteit voor onderwijs van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem is echter negatief over de Israëlische schoolboeken. Ze schrijft in haar boek Palestine in Israeli School Books: Ideology and Propaganda in Education dat voor de zeer jonge kinderen de Palestijnen nauwelijks bestaan. Ze komen niet voor in tekeningen, op foto’s of in fictieve of non-fictieve teksten. In de hogere klassen komen ze wel voor in de teksten.

Schoolboeken refflecteren volgens haar niet alleen de persoonlijke opvattingen van de schrijvers, maar ook de officiële houding tegenover de Palestijnen als geheel. Palestijnen zouden op racistische wijze voorgesteld worden, dat wil zeggen als ‘primitief, kruiperig, afwijkend, crimineel of slecht, als een probleem dat opgelost moet worden.’ 2  Studenten van middelbare scholen, die later soldaat worden, krijgen onderwezen dat het bestaan van Palestijnen een probleem is dat opgelost moet worden.

Ze wijst er ook op dat een onderzoek van de Tel Aviv Universiteit heeft uitgewezen dat de helft van de Joodse middelbare scholieren meent dat de Palestijnse burgers van Israël niet dezelfde rechten moeten hebben. Niet alleen het gebrek aan kwalitatief hoogstaand onderwijs, maar ook het feit dat vele van deze jongeren of hun ouders geïmmigreerd zijn uit landen zonder een democratische traditie, speelt ongetwijfeld mee.

Bruggen

Gelukkig zijn er ook scholen waar bewust gewerkt wordt aan het bouwen van bruggen. Er zijn scholen die meedoen aan activiteiten waarbij ontmoetingen met de leerlingen van de andere partij plaatsvinden. Het gaat hierbij om Joodse en Arabische scholen die in Israël zelf liggen.

Er zijn ook een klein aantal scholen met een samenwerkingsmodel. Te denken valt bijvoorbeeld aan de drie Hand in Hand scholen waar zowel Joodse als Arabische kinderen les krijgen. Een andere school bevindt zich in het ArabischJoodse dorp Neve Shalom Wahat al-Salam. Ouders sturen hun kinderen bewust naar dit soort scholen omdat ze vinden dat ze moeten leren over de ander.

Schoolmeisjes op weg naar de Stad van David.
Israëlische schoolmeisjes op weg naar de Stad van David in Jeruzalem.

Bijbelse beloften

Hoop bieden ook de bijbelse beloften voor het Nabije Oosten. Heeft Jezus niet gezegd: Laat de kinderen tot Mij komen? (Marcus 10:14). Verlangt de Heer er niet naar de nieuwe generatie tot Hem te trekken? In Jesaja 19:24 staat dat Israël, Egypte en Assyrië een zegen voor de hele wereld zullen zijn en samen de Here zullen dienen. Hoelang duurt dat nog? Dat weet geen mens. Maar het begin is er.

Rick Ridings van het 24/7 gebedscentrum in Jeruzalem, Succat Hallel, schrijft bijvoorbeeld in zijn nieuwsbrief van juli 2012 dat gelovigen in Tonga, een eilandengroep in de Grote Oceaan, een roeping kregen om in een huis van gebed te bidden voor de jeugd van Israël. Tijdens de in juli gehouden Elav 2012 conferentie in Tel Aviv baden Indonesische jongeren en jongerenleiders voor de Israëlische jeugd.

Ridings schrijft dat verschillende voorbidders in Succat Hallel dromen en visioenen hebben gehad die spreken over een komende beweging van de Heilige Geest in Israël. Hij roept ons op in overeenstemming met het visioen van Ezechiël te bidden dat de dorre beenderen opstaan en dat de Heer op hen zal blazen zodat ze leven. ‘Bid voor het herstel van hoop voor een generatie die zegt dat de hoop vervlogen is.’

Noten:

1 Voor de uit oktober 2009 daterende update over de Palestijnse Schoolboeken, zie: http://www.impact-se.org/docs/ reports/PA/PA2009.pdf
2 Deze categorieën worden besproken door T. van Leeuwen, ‘Visual Racism’, in The Semiotics of Racism, eds. M. Reisigl, and R. Wodak (Vienna: Passagen Verlag, 2000) 333-50. Aangehaald in Nurit PeledElhanan, Palestine in Israel School Books: Ideology and Propaganda in Education (London: I.B. Tauris, 2012), pagina 59.

 

%d bloggers liken dit: