Abbas neemt een risico

Ongelijke machtsverhoudingen: Israëlische politie bepaalt wie de Oude Stad van Jeruzalem wel en niet in mag voordat het vrijdaggebed van de moslims begint. Foto: © Alfred Muller

De Palestijnse president Mahmoud Abbas hoopt dat de Algemene Vergadering van de VN de Palestijnse staat gaat erkennen. Palestina moet volgens hem de status krijgen van een niet-lid staat. Deze status is te vergelijken met die van het Vaticaan. Het debat erover moet na de Amerikaanse verkiezingen worden gevoerd.

Vorig jaar probeerde Abbas al erkenning te krijgen als lidstaat. Dat mislukte toen, want voor zoiets is goedkeuring van de Veiligheidsraad nodig. Daar maakte hij geen kans. De VS zou er een veto over uitgesproken hebben en de vraag was of de meerderheid van de Veiligheidsraad wel achter het idee stond. Bij de VN-organisatie voor onderwijs, wetenschap en cultuur, Unesco, hadden de Palestijnen meer succes. Deze VN organisatie gaf op 31 oktober 2011 Palestina namelijk wel het lidmaatschap.

Nu probeert Abbas het dus opnieuw, zij het in een andere vorm. Tegenstanders zeggen dat het gaat om een unilaterale maatregel: de plek om de geschillen op te lossen is de onderhandelingstafel. Abbas ontkent dat het om een eenzijdige stap gaat. Het is volgens hem niet de bedoeling om Israël te isoleren, maar de weg te banen naar hervatting van de vredesonderhandelingen. Eerst gold: eerst onderhandelingen, dan erkenning. Straks geldt het net andersom.

Abbas probeert een verandering aan te brengen in de ongelijke machtsverhoudingen. Nu bezit Israël een sterk leger en de Palestijnse  Autoriteit slechts politiekorpsen. Israël beheerst de grenzen en bepaalt wie de Westoever wel en niet op mag. De gemiddelde Israëli verdient circa tien keer zoveel als de Palestijn. De Palestijnen moeten machteloos toezien hoe zij een groot gedeelte van de Westoever zijn kwijtgeraakt aan de nederzettingen.

Daar staat echter tegenover dat de Palestijnen de steun van een groot deel van de wereld genieten om een eigen staat te krijgen, in principe binnen de grenzen van voor de oorlog van 1967. Uit deze steun wil Abbas nu politieke munt slaan. Tenslotte betekent het veel als de meerderheid van de wereld zijn staat officieel erkent.

Maar met zijn stap neemt Abbas ook een risico. Hij weet niet welke nadelige gevolgen dit kan hebben voor de betrekkingen met Israël en de VS. Ook kan hij verwachtingen creëren bij het Palestijnse volk, die hij niet waar kan maken. Voorlopig zal er namelijk helemaal niets veranderen.

Israël en de Palestijnen moeten geschillen oplossen door rond de tafel te gaan zitten, niet door het nemen van eenzijdige stappen. Dat geldt natuurlijk ook voor Israël zelf, die unilateraal de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever uitbreidt voordat Israël en Palestina overeenstemming hebben bereikt over grenzen.

(Elke week in het RD: Israël Ingezoomd: commentaar op gebeurtenissen in Israël, Palestina en het Midden-Oosten.) 

 

4 Comments

Add yours →

  1. likoednederland 22 Okt 2012 — 11:27

    Essentie informatie ontbreekt en er staat een onjuistheid in.

    Wat ontbreekt is dat het stappen naar de VN strijdig is met alle eerder gesloten vredesakkoorden. Die zegt Abbas dus impliciet op. Dat is de reden dat de betrekkingen met de VS en Israel op scherp komen te staan. Je kan niet zo maar zeggen dat je je niet meer aan internationale verdragen houdt.

    De onjuistheid:
    “De Palestijnen moeten machteloos toezien hoe zij een groot gedeelte van de Westoever zijn kwijtgeraakt aan de nederzettingen.”
    Keer op keer (2000, 2001, 2008) heeft Israel een Palestijnse staat aangeboden waarbij Israel in het kader van resolutie 242 slechts 5% van de Westbank zou behouden, met grondcompensatie elders.

  2. We een erg tendentieus onderschrift.
    Natuurlijk is diegene die de “macht” heeft diegene die de overhand heeft.

    Maar even ter verduidelijking.
    Tijdens de overheersing van ’48 tot en met ’67 hebben ze de Joden verdreven, begraafplaatsen ontheiligd en synagoges vernietigd.

    Israel geeft alleen maar beperkte toegang voor JODEN voor de tempelberg.

    Voor de rest beperkt men het alleen als er weer eens misbruik wordt gemaakt om bijvoorbeeld diegene die bij de westelijke muur bidden te bekogelen.

    In Hevron mogen bij de graven van Abraham, Jitschak en Jakow Arabieren overal en Joden maar in een gedeelte.
    De palestijnen hebben al aangekondigd dat er helemaal geen toegang voor Joden zou zijn als het onder hun beheer is.

    Elke Christen en moslim heeft volledige vrijheid van G’dsdienst.
    In de palestijnse gebieden mag je als jood niet komen en als christen wordt je weggepest.

    Het wordt tijd dat men wakker wordt en kijkt waar de enige echte democratie is, waar de plaats is met de enige vrijheid van g’dsdienst.

  3. Israël houdt zich ook niet aan VN-resoluties en laat vooral de laatste tijd nergens zien dat het jegens de Palestijnen van goede wil is.

    Tot in hoeverre Israël inderdaad een levensvatbare Palestijnse staat heeft aangeboden, kun je discussiëren, maar de opmerking dat Palestijnen machteloos moeten toezien hoe zij aan nederzettingen grond zijn kwijtgeraakt is gewoon keihard waar. Naar schatting minimaal 40% van de nederzettingen is op Palestijnse privégrond gebouwd.

    Grondcompensatie waar? Israël probeert kennelijk wat Arabische staatsburgers te lozen. Dat is etnische zuivering. Die Israëlische Arabieren willen dat zelf niet en de Palestijnen zijn ook helemaal niet geïnteresseerd in die grondcompensatie. De andere partij zaken aanbieden waarvan je redelijk kunt weten dat ze dat niet willen en ook niet zullen gaan willen is geen manier van onderhandelen.

  4. JanJanssen,

    De macht was van 1948 – 1967 in handen van de Jordaniërs. Jordanië is niet Palestijns, maar hashemitisch. Israël is er alles aan gelegen om dat vooral zo te houden. Het is natuurlijk te zot voor woorden om de Palestijnen verantwoordelijk te houden voor wat Jordanië deed, terwijl ze ook toen niet de macht in handen hadden in Jordanië. Arabieren zijn al net zo min als Joden een pot nat en mogen dus ook niet collectief verantwoordelijk worden gehouden.

    Joden mogen zeer zeker wel op de tempelberg komen, ze mogen er net als christenen niet bidden. Denk je dat iemand het zou accepteren als een moslim beneden bij de klaagmuur gaat staan bidden?

    Hebron: Arabieren mogen helemaal niet overal komen in Hebron en zeker niet in het kleine Joodse gedeelte. Ook de Machpela is helemaal niet overal voor Arabieren toegankelijk.

    Het is Israël, niet de Palestijnse autoriteit, die Israëlische staatsburgers de toegang heeft verboden tot Area A, het kleine (ca. 22%) gedeelte van de Westbank dat geheel onder Palestijns bestuur staat. Palestijnen mogen doorgaans niet komen in Area C (beslaat ca. 60%!) van de Westbank dat geheel onder Israëlisch bestuur staat.

    Van de Arabieren die de Westbank heeft verlaten, verklaart 78% dat de Israëlische bezetting de hoofdoorzaak is van hun vertrek, niet de druk van moslims. Die is er overigens zeker wel, maar lang niet overal.

    Kortom, JanJanssen, je anti-Arabische betoog staat vol pertinente onwaarheden. De staat Israël is echt niet geholpen met het verkondigen van dit soort onzin. Het zou goed zijn als je eens het verhaal van beide kanten gaat bestuderen, niet alleen van de Joodse kant. Het conflict is zeer kleurrijk en gecompliceerd en niet zo zwart-wit als je denkt.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: