Raadselachtig en arrogant noemen de mensen hem. Maar ook een superintelligent en strategisch denker. Ehud Barak, de defensieminister, denkt altijd een paar stappen vooruit. En nu zou hij, naar het lijkt, een punt achter zijn politieke carrière willen zetten.
Strategisch denker of niet, feit is dat hij zijn mislukkingen heeft gekend. In november zei hij dat zijn partij Atzmaut (Onafhankelijkheid) niet mee zou doen aan de verkiezingen. De opiniepeilingen gaven zijn vijf Knessetleden tellende partij geen hoop op verkiezingswinst.
Hij richtte deze partij in januari 2011 op. De partij was een afsplitsing van de Arbeidspartij. Bij de achterban van de Arbeidspartij was grote ontevredenheid ontstaan over de deelname aan de coalitie van Netanyahu. Voorwaarde voor steunverlening was namelijk dat Netanyahu het vredesoverleg met de Palestijnen zou voortzetten. In plaats daarvan raakte het volledig gestagneerd.
Barak hoopte dat zijn partij een grote partij zou worden. Maar Atzmaut had geen bestaansreden: wie rechts was kon beter terecht bij Likud, wie links was bij de Arbeidspartij, wie van het midden was bij Yesh Atid van Yaïr Lapid.
De enige reden om op Atzmaut te stemmen zou Barak zelf geweest zijn, maar hij had te weinig supporters.
Het was niet voor het eerst dat zijn plannen op niets uitliepen. Toen hij in 1999 premier werd, was hij van plan het leger terug te trekken uit Libanon en vrede te sluiten met de Syriërs en met de Palestijnen.
Een chaotische terugtrekking had inderdaad plaats in mei 2000. Maar de vredesbesprekingen met de Syriërs en de Palestijnen strandden. De Palestijnse leider Yasser Arafat verwierp het aanbod een eigen staat te creëren naast Israël. In plaats daarvan brak er een bloedige intifada uit, die aan duizenden het leven kostte.
Barak stapte de zakenwereld in, nadat hij in 2001 de verkiezingen verloor van Likudleider Ariel Sharon. In 2007 maakte hij echter een comeback als leider van de Arbeidspartij. Hij werd minister van Defensie en werkte nauw samen met Netanyahu.
Beiden slaagden erin de wereld zenuwachtig te maken over het nucleaire programma van Iran, zodat er zware sancties tegen dat land werden getroffen. Maar uiteindelijk besloot Barak dat een Israëlische aanval op dat land om de nucleaire ambities te dwarsbomen niet nodig was.
Het is niet zeker of de rol van Barak is uitgespeeld. Netanyahu en Barak kennen elkaar uit de Sayeret Matkal, een elite-eenheid van het leger. De band die toen ontstond is blijven bestaan.
Netanyahu heeft de mogelijkheid hem persoonlijk te benoemen tot defensieminister in het nieuwe kabinet. Barak kan daarmee opnieuw als een feniks herrijzen en in de Israëlische politiek terugkeren.
Alfred Muller 