Komt er een derde intifada?

Rellen bij de stad Betunia op de Westoever in februari. Foto: Noam Moskovich, The Israel Project
Rellen bij de stad Betunia op de Westoever in februari. Foto: Noam Moskovich, The Israel Project

Het antwoord is: ja, maar deze derde volksopstand kan worden afgewend. President Abbas heeft gekozen voor de politieke weg: geen geweld en onderhandelingen met Israël als dat land de bouw op de Westelijke Jordaanoever staakt. Deze politiek heeft hem nog niets opgeleverd.

Israël gaat door met de bouw alsof er niets aan de hand is, kondigde nieuwe bouwplannen aan, schortte de overdracht van de belastinggelden op, waardoor Palestijnse ambtenaren geen salaris konden krijgen, en had een minister van Buitenlandse Zaken die president Abbas geregeld aanviel.

De economische groei van de afgelopen jaren is afgenomen en door de wereldwijde financiële crisis komt er minder geld uit het buitenland binnen. Abbas’ enige succes is de erkenning van Palestina als waarnemend nietlidstaat bij de Verenigde Naties. De doorsnee-Palestijn heeft daar echter helemaal niets aan. Het leven onder de bezetting gaat gewoon door.

Daar staat tegenover dat de Palestijnen zich de chaos en het bloedvergieten van de vorige opstanden nog goed herinneren. Vandaag is er in de Palestijnse steden orde gecreëerd door de Palestijnse veiligheidstroepen, waardoor jongeren kunnen studeren en anderen werken als ze niet werkloos zijn. Velen hopen dat de relatieve rust aanhoudt. Maar er komen steeds meer jongeren die de vorige opstanden niet bewust hebben meegemaakt.

Vroeg of laat komt daarom een nieuwe uitbarsting. De vraag is wat de nieuwe intifada zal ontketenen. De oorzaak van de vorige opstanden was uitzichtloosheid. De aanleiding tot de eerste intifada was een verkeersongeluk in december 1987, van de tweede was het bezoek in september 2000 van toenmalig Likudleider Ariel Sharon aan de Tempelberg.

De afgelopen dagen hebben commentatoren de mogelijkheid geopperd dat vandaag de dood van de Palestijnse hongerstakers de lont in het kruitvat kan vormen. Twee Palestijnse hongerstakers, Samer Issawi en Ayman Sharawna, zijn er slecht aan toe. Ze zijn veroordeeld voor hun betrokkenheid bij terreur. In oktober 2011 werden ze vrijgelaten in ruil voor de Israëlische soldaat Gilad Shalit. Het Israëlische leger arresteerde hen opnieuw omdat ze de voorwaarden van hun vrijlating overtraden. In totaal zitten er volgens de Palestijnse vereniging voor gevangenen 4812 Palestijnen achter slot en grendel.

Wie denkt dat de relatieve rust aanhoudt, leeft in een droomwereld. Maar de komende golf van geweld kan gelukkig worden voorkomen. Vredesonderhandelingen die perspectief bieden op een verandering,  kunnen de atmosfeer op doen klaren.

Als de nieuwe regering van premier Netanyahu daar topprioriteit van maakt, gaan beide volken mogelijk een betere tijd tegemoet.

(Elke week in het Reformatorisch Dagblad: ‘Israël Ingezoomd’ commentaar uit Israël.)

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close