De grenzen van 1967

De stad Jeruzalem was tussen 1948 en 1967 in twee delen opgesplitst. alleen bij de
De stad Jeruzalem was tussen 1948 en 1967 in twee delen opgesplitst. Alleen bij de “Mandelbaum Gate’ konden geestelijken, diplomaten en VN-personeelsleden van de ene kant naar de andere kant van de stad reizen. Foto: GPO.

Volgens sommigen is het allemaal simpel: Israël dient zich terug te trekken binnen de grenzen van voor de Zesdaagse Oorlog van 1967. Dan zal er op miraculeuze wijze vrede komen tussen Israël en de Palestijnen en in de rest van het Midden-Oosten. Bovendien zal zo’n vredesregeling een kalmerend effect hebben op radicale moslims overal op de wereld, inclusief in Europa.

Maar over welke grens gaat het eigenlijk? De VN besloten in 1947 het Britse Mandaatgebied te verdelen in een Joodse en een Arabische staat. Joden accepteerden dit, Arabieren niet. In 1948 brak er oorlog uit, waarbij Israël meer grond veroverde dan de Joden was toebedeeld. Jordanië bezette en annexeerde de Westoever, inclusief OostJeruzalem.

Op 3 april 1949 tekenden Israël en Jordanië op Rhodos een overeenkomst over bestandslijnen. Het betrof geen grenzen, maar lijnen „onder voorbehoud van” een toekomstige regeling.

Muur

Het bleek om een ongelukkige scheiding te gaan. Arabische boeren konden hun land niet meer bereiken. In Jeruzalem was de afbakening een bedroevende vertoning: een lelijke muur liep dwars door het centrum van de stad. Israël kreeg een smalle taille van ruim 13 kilometer bij Herzliya en moeilijk te verdedigen buitengrenzen.

De kronkellijnen maakten het voor terroristen gemakkelijk om Israël binnen te dringen en aanslagen uit te voeren. De bestandslijnen droegen tussen 1948 en 1967 niet bij aan de stabiliteit. Integendeel: ze droegen bij aan de spanningen.

De rest van het verhaal is bekend: Israël veroverde in de Zesdaagse Oorlog van 1967 de Westoever op Jordanië, nadat dat land Israël aanviel. Israël bouwde Joodse nederzettingen in dit gebied en Joodse woonwijken in Oost-Jeruzalem.

Argumenten

Een van de argumenten die Joden daarvoor gebruiken is dat hier de eeuwen door –met uitzondering van de periode tussen 1948 en 1967– Joden hebben gewoond. Ondertussen nam de ontwikkeling van het Palestijnse nationalisme een hoge vlucht. Palestijnen willen in dit gebied en in de Gazastrook een eigen staat oprichten.

De meeste Israëlische politici vinden dat Israël zich uit grote delen van deze gebieden moet terugtrekken in het kader van een vredesregeling. Alleen dan kan Israël blijven voortbestaan als een Joodse en democratische staat.

Maar zo’n vredesregeling dient ook grenscorrecties in te houden. Teruggang naar de grenzen van 1967 is vragen om problemen. Vandaag is nog niet te zeggen welke nederzettingen wel of niet binnen Israël zullen blijven. Het labelen van producten uit de nederzettingen is dan ook –naast andere bezwaren– op onverantwoordelijke wijze vooruitlopen op de toekomst. Bovendien doet het geen recht aan een uiterst gecompliceerde geschiedenis.

(Elke week in het Reformatorisch Dagblad  Israel Ingezoomd: commentaar over Israël vanuit Israël).

3 Comments

Add yours →

  1. Nederland importeert niet veel producten uit de nederzettingen, maar als het kennelijk nog niet te zeggen is welke nederzettingen binnen Israël zullen blijven, is het dus ook niet juist om er het label “Israël” op te plakken, alsof kennelijk al besloten is dat alle nederzettingen binnen Israël zullen blijven en we daar dus al op vooruit kunnen lopen. Waarheidsgetrouwe labeling is belangrijk. Dat zien we ook bij voedsel.

  2. Er komen dus helemaal geen 1967-grenzen. Daarvoor heb je immers onderhandelingen nodig, en die weigert Abbas. Bovendien zijn het zelfmoordgrenzen. En tenslotte zijn Judea en Samaria van oudsher Joods gebied, zo ook internationaal vastgesteld door de volken in San Remo. Hoe het ook gaat, een tweestatenoplossing is voorbij. Het geneuzel wat we nu zien van sommige Linksen, over labelen is oninteressant en hopelijk een aansporing voor velen om Israelische producten te kopen. Bijvoorbeeld: Israelische wijn van de Golan, gebotteld in Haifa, is zeer aan te bevelen. En… Made in Israel. Maar wat hier in werkelijkheid speelt niets anders dan discriminatie en racisme, weer alleen gericht tegen een klein gebiedje in de wereld.

  3. Richard Vos 19 Mrt 2013 — 23:47

    Hoi Alfred! Eindelijk mijn facebookpagina weer gevonden! Helder artikel!
    Voor een tweestatenoplossing blijft de vraag is of palestijnen en joden elkaar land én vrede gunnen. Wat je voor jezelf wenst, moet je ook de ander gunnen. Als die politieke wil niet aan beide zijden bestaat, zal er een machtstrijd blijven bestaan die in dit gebied al duizenden jaren met enige intermezzo’s gevoerd wordt.En dan moet je het ook op persoonlijk vlak nog met elkaar kunnen vinden. Daar kunnen de linksen weer helpen. Om samen te leven moet je ook interesse in de ander hebben. In één staat heb je dan dagelijks met elkaar te maken. Want deporteren mag nog steeds niet. niet in de joodse ethiek, en niet in de ethiek van de mensenrechten. Hoe dan ook, moeten de mensen in het land een operandus vinden waarin naast elkaar leven haalbaar wordt.Ik denk dat we allemaal wachten op de komst van de messias. Ondertussen kunnen we toch maar beter blijven oefenen in het behandelen van de ander zoals we zelf behandeld willen worden, op persoonlijk vlak. (Dat kan een leiddraad zijn over hoe met grenzen om te gaan.) Ik denk dat we uiteindelijk daar allemaal op zullen worden afgerekend, omdat dat de kern van de Thora is. volgens Jezus, tenminste, (je naaste liefhebben als jezelf, en God boven alles) en ik denk ook volgens veel rabbijnen….shalom, Richard Vos

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: