Waarom de eenstaatoplossing geen oplossing is 

Ik kan me niet herinneren hier ooit een tijd te hebben meegemaakt dat er zo veel gepraat wordt over de eenstaatoplossing als nu.

Aanleiding was de opmerking van de Amerikaanse president Donald Trump. „Ik kijk dus naar twee staten en naar een staat”, zei hij. „Ik kan met beide leven.”

Maar we moeten er niet teveel achter zoeken. De Amerikaanse ambassadeur bij de VN, Nikki Haley, zei: „De tweestatenoplossing is wat wij steunen.” De nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Israël, David Friedman, zei dat Israël en de Palestijnen enorm profijt kunnen hebben van een tweestatenoplossing.

Ongewenst

Logisch. Want wat zou een eenstaatoplossing betekenen? Er zijn twee mogelijkheden. Beide zijn ze geen oplossingen.

Een: Israël blijft gewoon de baas. De Palestijnen houden hun zelfbestuur in hun enclaves. Het leger kan daar naar believen binnenvallen. Israël annexeert officieel het grootste deel van de Westelijke Jordaanoever. De weinige Palestijnen die daar wonen krijgen het staatsburgerschap, maar de meerderheid in de grote bevolkingscentra niet. De economie in de Palestijnse gebieden wordt opgepompt.

Dit is het plan van de machtige onderwijsminister Naftali Bennett van Habayit Hayehudi. Critici in Israël gebruiken het woord „apartheidsstaat” als ze zijn ideeën moeten samenvatten. De internationale gemeenschap zal druk op Israël uitoefenen om de Palestijnen burger te maken of alsnog een tweestatenoplossing toe te staan.

Burgerrechten

Twee: Israël wordt een staat voor iedereen. Palestijnen krijgen dezelfde burgerrechten. Dit is de visie van de Israëlische president Reuven Rivlin en van sommige Knessetleden van de Likud.

Veel Palestijnen zijn enthousiast over dit idee. In deze democratisch-seculiere staat wordt geen onderscheid meer gemaakt tussen etnische groepen of religies. Palestijnen verliezen hun onderworpen positie. Jongeren kunnen aanspraak maken op Israëls uitstekende onderwijsmogelijkheden, ouderen op de staatspensioenen en medische verzekeringen.

Voor ieder wat. Joden kunnen zo veel in hun nederzettingen in Judea en Samaria bouwen als ze maar willen. Ze mogen huizen opkopen in de Arabische wijken van Jeruzalem. Palestijnen krijgen de kans terug te keren naar West-Jeruzalem, Haifa en Safed. Gewoon weer alles door elkaar, net zoals van voor 1948. De wet op terugkeer zal niet alleen voor Joden gelden, maar ook voor Palestijnse vluchtelingen.

Einde zionisme 

Critici wijzen op verschillen in nationale identiteit, taal, religie, cultuur, en interpretatie van de geschiedenis. Ze wijzen er ook op dat dat het einde is van het zionisme. Joden zullen namelijk de meerderheid verliezen, als Israël er miljoenen islamitische staatsburgers bijkrijgt.

Extremisten aan beide zijden zullen niet veranderen in vredesduiven. Groot is de kans dat ongekend  geweld uitbreekt. Het land gaat dan dezelfde weg als vele andere mislukte staten. Deze Joods-islamitische staat zal desintegreren. De vluchtelingenstroom zal dan beginnen.

Dit is het schrikbeeld van iedereen die Israël een warm hart toedraagt. Supporters van Israël zullen daarom de eenstaatoplossing verwerpen. Ze zullen een oplossing voorstaan die Israël en Palestina scheiden. Israël kan zo een Joodse én democratische staat blijven, waar de niet-Joodse minderheden dezelfde rechten hebben.

Israël Ingezoomd: RD-correspondent Alfred Muller levert wekelijks vanuit Jeruzalem commentaar op gebeurtenissen in Israël. Vandaag: VS houdt vast aan tweestatenoplossing.
Foto: In de inmiddels ontruimde Joodse buitenpost Amona bij Ofra in Samaria. Foto: Alfred Muller
%d bloggers liken dit: