In de overvolle zaal van de Near East Ministry in Voorthuizen vond donderdag 11 november de afscheidsdienst plaats van Jennie Jaspers Focks-Wijers (1952 – 2026). Aansluitend vond de begrafenis plaats in Arnhem.
Dick en Jennie waren tijdens de eeuwwisseling een aantal jaar werkzaam als veldleiders voor de Near East Ministry in Jeruzalem. We hebben hen tientallen keren ontmoet.
Familie, vrienden en andere kennissen vertelden wat Jennie voor hen betekend had. Verpleegkundige Martine van Wijk, die in een ziekenhuis in Nablus in Palestijns autonoom gebied werkte tijdens de zeer gewelddadige tweede intifada, vertelde het volgende:
„In de periode dat Dick en Jennie veldleiders waren voor de NEM in Jeruzalem, was ik uitgezonden voor dezelfde organisatie en bezig met een voorbereidende Arabische taalstudie in Amman in Jordanië.
Vandaag precies 28 jaar geleden, op 11 november 1998, reisde ik met Dick en Jennie voor een oriënterend bezoek naar de stad Nablus op de Westelijke Jordaanoever. Ik ben nog altijd heel dankbaar dat jij, Dick, samen met Jennie de verantwoordelijkheid hebt willen nemen en de bijbehorende risico’s hebt durven dragen om mij als werker naar deze stad te laten gaan.
Jennie laat ons veel na in leven en geloven.
Wanneer wij vandaag haar leven gedenken in dankbaarheid, gaat het niet zo zeer over haar, máár over haar God.
Want zó heb ik Jennie, én Dick, leren kennen. Je kon niet bij hen op bezoek komen of hen ontmoeten, zonder daarbij iets van God te zien, ervaren of te voelen in hun leven. Dat was kenmerkend voor hen beiden.
Het leven in het Midden-Oosten was voor hen als veldleiders niet zonder uitdagingen. Op een bijzondere manier hebben Jennie en Dick samen een spoor van verbinding achtergelaten tot op de dag van vandaag met de levens van veel werkers en hun gezinnen.
Onvoorwaardelijk, met oprechte belangstelling, bescheiden, met eenvoud en met een grote gastvrijheid stond hun huis en hart open voor íedereen.
Het was niet zomaar een tijd. Het was een tijd met een dikke gouden rand. Jennie heeft veel voor mij betekend. Haar grote levenswijsheid en diepe geloofsvertrouwen zijn voor mij een groot voorbeeld. Wederzijds hebben we veel in elkaar ontvangen en elkaar kunnen geven.
Na een liefdevol en welbesteed leven is ze van ons heengegaan staat er op haar
overlijdensbericht. Zoals ze hier bij ons geleefd heeft met haar God, zal het in de hemel voor haar niet anders zijn.
In het licht daarvan wil ik als afsluiting een stukje lezen uit Openbaringen 7
Ik lees met u Openbaringen 7:11-17
9 Hierna zag ik en zie, een grote menigte, die niemand tellen kon, uit alle naties,
stammen, volken en talen, stond vóór de troon en vóór het Lam, bekleed met
witte gewaden en palmtakken in hun hand.
10 En zij riepen met een luide stem: De zaligheid is van onze God, Die op de
troon zit, en van het Lam!
11 En alle engelen stonden rondom de troon, de ouderlingen en de vier dieren.
Zij wierpen zich vóór de troon neer met hun gezicht ter aarde en aanbaden
God,
12 en zeiden: Amen. De lofprijzing, de heerlijkheid, de wijsheid, de dankzegging,
de eer, de kracht en de sterkte is aan onze God tot in alle eeuwigheid. Amen.
13 En een van de ouderlingen antwoordde en zei tegen mij: Dezen, die bekleed
zijn met witte gewaden, wie zijn zij en waar zijn zij vandaan gekomen?
14 En ik zei tegen hem: U weet het, mijn heer. En hij zei tegen mij: Dezen zijn het
die uit de grote verdrukking komen; en zij hebben hun gewaden gewassen en ze
hebben hun gewaden wit gemaakt in het bloed van het Lam.
15 Daarom zijn zij vóór de troon van God, en dienen Hem dag en nacht in Zijn
tempel. En Hij Die op de troon zit, zal Zijn tent over hen uitspreiden.
16 Zij zullen geen honger of dorst meer hebben, en geen zonnesteek of enige
hitte zal hen treffen.
17 Want het Lam, Dat in het midden van de troon is, zal hen weiden en zal hen
geleiden naar de levende waterbronnen. En God zal alle tranen van hun ogen
afwissen.”
(HSV)
