Het Huis van de Ankers

Op de weg langs de oostelijke zijde van het Meer van Galilea razen de auto’s en bussen voorbij. We staan bij de ingang van kibboets Ein Gev.

Sommige bussen slaan hier af. Op naar het visrestaurant en het bijbehorende bezoekerscentrum. Maar bij de ingang van de kibboets staat een gebouwtje dat aan de aandacht ontsnapt. En dit is juist de plaats waar degenen die geïnteresseerd zijn in het leven van Jezus en de discipelen heen zouden moeten gaan.

Bescheiden gebouwtje

Ik heb het over het Huis van de Ankers. Het bevindt zich in een bescheiden gebouwtje met een expositieruimte van zo’n zeven bij zes meter. Het museum werd opgericht door Mendel Nun. Deze naam zal de doorsnee Nederlander weinig zeggen. Maar bij degenen in Israël die geïnteresseerd zijn in de Tweede Tempelperiode, is zijn naam een begrip.

Nun was visser en woonde in kibboets Ein Gev. Hij was erg geïnteresseerd in de geschiedenis van de visvangst in het Meer van Galilea. Hij ontwikkelde zich tot een van ‘s werelds grootste deskundigen op dat gebied. Vorig jaar stierf hij op 92-jarige leeftijd. Hij liet een aantal boeken en artikelen na. En het gebouw dat ik nu betreed.

Stenen

In het museum zijn, zoals de naam al doet vermoeden, ankers te zie die door vissers op het meer werden gebruikt. Het betrof simpele voorwerpen: een steen, waarin ze een gaatje boorden. Daar staken de vissers een touw door, zodat ze het anker uit konden werpen als ze hun boten wilden laten liggen.

Nun schreef dat sommige van deze ankers losscheurden van de touwen tijdens het vissen. Andere werden op het droge bewaard. Weer andere kwamen op de zeebodem terecht – compleet met schip en bemanning. Want op het Meer van Galilea kon onverwacht uit het oosten een zware wind opsteken.

Link Expedition

Bij archeologische opgravingen in de afgelopen decennia zijn tal van deze ankers aan het licht gekomen. In 1960 zagen duikers van de Amerikaanse Link Expedition op een diepte van tien meter en op honderd meter van het strand dat halzen van kruiken uit de modder steken. Ze onderzochten de plek grondig. Het bleek dat 1900 jaar geleden op deze plaats een schip was vergaan. Van het schip was niets meer over – maar wel van de goederen die het meenam: 29 potten en twee stenen ankers van elk twintig kilo.

In de jaren 1989 tot 1999, toen er weinig regen viel, daalde het waterpeil in de beroemde binnenzee met maar liefst drie meter. Grote delen van het strand kwamen bloot te liggen. Een team onder leiding van de archeoloog Yosef Stepansky maakte dankbaar gebruik van de droogte en vond meer dan twintig ankers.

Gewicht

De ankers verschillen nogal van elkaar wat gewicht betreft. Kleine boten van niet langer dan vijf meter hadden ankers van 5 tot 10 kilo. Voor boten van middenformaat werden ankers gebruikt van 15 tot 25 kilo. Nog grotere ankers wogen tot 45 kilo.

Als we het museum hebben gezien, besluiten we een kijkje te nemen aan het meer. Het is lekker heet hier, namelijk zo’n veertig graden. We lopen over een steiger en zien de grote vissen in het meer zwemmen.

Foto:’s:  Alfred Muller

 

 

%d bloggers liken dit: