Wat vier jaar Netanyahu wel en niet heeft opgeleverd

Noord-Israël, in het grensgebied met Libanon. Foto © Alfred Muller

Netanyahu gaat en Netanyahu komt. Volgende week wordt de Knesset ontbonden. Tenzij er zich verrassende politieke ontwikkelingen voordoen in de komende drie maanden, gaan de Likud en dus Netanyahu de verkiezingen opnieuw winnen.

Geen wonder dat de steun voor Netanyahu groot is. Israël heeft het op het eerste gezicht goed gedaan onder zijn bewind. De grootste verworvenheid is dat de internationale gemeenschap zich tegen Iran heeft gekeerd. Dat land is aan zware sancties onderworpen om het te dwingen zijn nucleaire programma te wijzigen. Maar deze maatregelen hebben nog niet geleid tot een koerswijziging van Iran. De kans dat dat land nucleaire wapens gaat ontwikkelen waarmee Israël bedreigd zal worden, is nog steeds aanwezig.

Israël en de VS waren het roerend met elkaar eens dat Iran geen nucleaire wapens mag ontwikkelen. Maar de vraag hoe en wanneer er militair moet worden opgetreden tegen Iran, heeft spanning in de relatie met de VS veroorzaakt. Helaas, want de VS zijn de belangrijkste bondgenoot van Israël.

Economisch heeft Israël het goed gedaan. In een tijd van wereldwijde economische crisis groeide de Israëlische economie en nam het aantal banen toe. Toch is het voor veel Israëliërs moeilijk om de touwtjes aan elkaar te knopen. De kosten van het levensonderhoud zijn in vergelijking met de lonen zeer hoog. Een vierde deel van de bevolking en een derde deel van de kinderen leeft onder de armoedegrens. Tot overmaat van ramp zijn verdere prijsstijgingen aangekondigd. Netanyahu heeft dit jaar met succes de aandacht voor de sociaaleconomische onvrede afgeleid door de kwestie Iran te benadrukken. Maar dat wil niet zeggen dat Israëliërs straks niet zoals de Grieken de straat op kunnen gaan.

Tussen Israël en de Palestijnen heeft zich relatief weinig geweld voorgedaan. Natuurlijk, af en toe vliegen er raketten en mortieren vanuit de Gazastrook naar Israël, maar de beschietingen zijn minder hevig dan voor 2009. Onder Netanyahu hoefden Israëliërs ook niet bang te zijn te worden opgeblazen door kamikazeterroristen.

Toch is het de vraag of Netanyahu’s beleid op de Westoever in Israëls belang is. De Joodse nederzettingen breiden zich steeds verder uit. Dat is goed nieuws voor degenen die vinden dat Israël Judea en Samaria nooit moet verlaten, slecht nieuws voor wie vindt dat Israël een Joodse staat moet blijven. Israël zal zich straks geen democratische staat meer kunnen noemen als het doorgaat een deel van de Westoever te annexeren en de Palestijnen in hun enclaves geen gelijke rechten geeft. Verleent het die rechten wel, dan zal Israël ophouden een Joodse staat te blijven.

Israël Ingezoomd: elke week commentaar uit Israël over Israël, Palestina en het Midden-Oosten.

9 Comments

Add yours →

  1. likoednederland 15 Okt 2012 — 12:48

    Israel bouwt al tien jaar geen nieuwe nederzettingen meer. Het bouwt alleen bij voor de bevolkingsgroei in gebieden die al een Joodse meerderheid hebben. Gebied waarvan verwacht wordt dat het bij een definitieve verdeling bij Israel zal blijven.
    Dus Israel gaat helemaal niet door met “een deel van de Westoever te annexeren”.

    En als de Palestijnen willen dat er duidelijkheid komt over de Westoever, zouden ze naar de onderhandelingstafel moeten komen. Maar dat willen ze helemaal niet.

  2. Je geeft dus zelf al aan dat Israel wel degelijk doorgaat met bouwen op gebied dat niet van henzelf is en dat ze niet eens willen hebben omdat ze het niet willen annexeren. Israel onderneemt niets tegen die kolonisten die op diverse plaatsen outposts bouwen en is dus medeverantwoordelijk. Outposts zijn ook nederzettingen, die zelfs door Israel als illegaal worden gezien. Het land doet er echter vrijwel niets tegen. Die anderhalve caravan per jaar die ze met veel fanfare en hoempapa opruimen staat er de volgende dag weer.

    Israel gaat dus zeker wel door met annexeren en geeft hiermee aan naar een 1-staat oplossing te streven. Netanyahu wil alleen maar onderhandelen om te onderhandelen en goede sier te maken jegens het westen. Hij heeft de Palestijnen volstrekt niets te bieden en wil ze een “oplossing” geheel naar Israels eigen smaak door de strot duwen. Dat is geen onderhandelen. Ik ben zeker geen fan van de Palestijnse president Abbas en ben ook niet overtuigd van zijn goede bedoelingen, maar ik kan me voorstellen dat hij er geen zin meer in heeft om aan deze onderhandelingspoppenkast nog tijd te verprutsen.

    Israel en de Palestijnse autoriteit hebben beiden schuld aan de impasse en moeten beiden aan de gang om dit op te ruimen, als beiden tenminste ooit nog vrede willen.

  3. De ‘buitenposten’ verschijnen soms ver buiten de nederzettingen en groeien uit tot nieuwe nederzettingen. In de C-gebieden van de Westoever is wel degelijk sprake van een langzame de facto annexatie, die als het aan sommige Knessetleden ligt straks omgezet zal worden in een de jure annexatie. Het is inderdaad jammer dat Abbas niet terugkeert naar de onderhandelingstafel, net zoals het jammer is dat Netanyahu de uitbreiding van de nederzettingen niet opnieuw stopt om hem aan te moedigen terug te keren. De binationale staat begint onafwendbaar te lijken – en dat zal straks zeer grote problemen opleveren voor Israël – en de Palestijnen.

  4. likoednederland 18 Okt 2012 — 12:59

    De meeste buitenposten niet door de Israelische regering erkent en is er onder Netanyahu geen tolerantie voor nieuwe buitenposten.
    Gebouwd mag er soweiso alleen binnen de vastgestelde gemeentegrenzen, er bestaan in Israel ook bestemmingsplannen.

    Dus daarmee en nogmaals: er is geen sprake van grootschalige uitbreiding naar nieuw gebied. De legale bouwactiviteiten vinden plaats in de circa 5% van de Westbank die al een Joodse meerderheid heeft en waarvan daarom wordt verwacht dat die – in een uitruil van gebied – bij Israel blijft, zoals in het Clinton compromis.

  5. Dat de meeste buitenposten niet erkend worden, zegt niets en het zal de bewoners ook een worst zijn. Die bouwen gewoon door, met of zonder erkenning. Zoals ik al eerder zei: die anderhalve caravan die Israël af en toe (vooral voor de westerse bühne) weghaalt, staat er over een paar uur weer. Het zal hen ook een worst zijn wat de regering in het bestemmingsplan heeft staan. Er is dus wel degelijk uitbreiding naar nieuw gebied. Of dat grootschalig is of niet, is niet relevant. Het hoort in het algemeen niet te gebeuren en het gebeurt wel.

    Je geeft zelf al aan met je post dat Israël de Palestijnen een onderhandelingsresultaat door de strot probeert te duwen door in de gebieden die ze willen houden een Joodse meerderheid te creëren. Dat is geen manier van onderhandelen.

    Wat bedoel je met uitruil? De Palestijnen willen helemaal geen uitruil en de bewoners van de uit te ruilen gebieden willen ook niet op deze wijze gedumpt worden, dus je geeft hierbij een tweede voorbeeld waarbij Israël de Palestijnen (nu zelfs aan de Israëlische kant) een “resultaat” door de strot probeert te duwen. Dat is ook geen manier van onderhandelen.

  6. @Ruud

    Inderdaad, de Palestijnen willen geen enkel compromis.
    Dat is al sinds 1937 zo, daarom is er al die tijd geen vrede.

  7. Je verdraait mijn woorden, Likoed. Ik zei dat ze geen uitruil wensten. Dat is iets anders dan geen vrede willen. Waarom zouden de Palestijnen een door Israël opgelegd dictaat over uitruil moeten accepteren, terwijl de Arabische inwoners van dat gebied het ook niet willen? Dat heeft met compromis helemaal niets te maken. Met wie is er dan een compromis gesloten? Hoogstens is het een compromis tussen links Israël en rechts Israël, maar dat hoeft voor Palestijnen nog geen reden te zijn om het dan maar “voor de lieve vrede” te accepteren.

  8. likoednederland 4 Nov 2012 — 16:35

    @Ruud

    Als je elk internationaal voorgesteld compromis – gebaseerd op meerderheid van bewoning, overal een internationaal geaccepteerd uitgangspunt – al 80 jaar afwijst, wil je geen vrede.

  9. Je hebt duidelijk geen tegenargumenten meer en dan verval je dus maar in dit soort one-liners en slogans. Erg zwak. Lees nog maar eens wat anderen hierboven al schreven en dan zie je vanzelf waarom jouw one-liners zo hopeloos de plank misslaan. Israel heeft bijvoorbeeld ook heel wat “internationaal voorgestelde compromissen” afgewezen en daar hoor ik je niet over.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: