Europa staat vredesoplossing in de weg

De EU-buitenlandcoördinator Catherine Ashton ontmoet de Israëlische premier Benjamin Netanyahu op 20 juni. Foto European External Action Service op Flickr.
De EU-buitenlandcoördinator Catherine Ashton ontmoet de Israëlische premier Benjamin Netanyahu op 20 juni. Foto European External Action Service op Flickr.

De betrekkingen tussen Israël en Europa zijn intensief. Veel Joden die naar Israël zijn geëmigreerd hebben hun wortels in dat deel van de wereld.

Europeanen komen in Israël op vakantie en Israëliërs verkennen Europa. De handel over en weer bloeit. Ook werken bedrijven, universiteiten en allerlei instituten samen.

Europese ministers en diplomaten hebben er echter geen geheim van gemaakt dat ze ongelukkig zijn met de Joodse nederzettingen op de Westoever en de Joodse wijken in Jeruzalem die aan de andere zijde van de grens van voor 1967 zijn gebouwd. Ze beschouwen deze als illegaal, zich beroepend op het internationale recht. Israël betwist dat.

Ophef

Hoewel bekend is hoe de EU over de bouw in de nederzettingen denkt, ontstond vorige week toch veel ophef. De EU publiceerde richtlijnen die bepalen dat Israëlische instellingen geen fondsen kunnen krijgen als ze verbonden zijn met activiteiten in gebieden die aan de andere zijde van de grens van voor 1967 liggen. De regeling gaat volgend jaar in.

Israël heeft het principe van een tweestatenoplossing geaccepteerd, ondanks de grote verdeeldheid tussen Fatah en Hamas, die Israël wil vernietigen. Maar Israël wil ook over de grenzen praten. De grenzen van voor 1967 zijn immers bestandslijnen, die in 1949 in Rhodos werden bepaald in afwachting van toekomstige regelingen. Europa holde deze week op de uitslag van de onderhandelingen vooruit, hoe buitenlandcoördinator Catherine Ashton gisteren ook haar best deed dit te ontkennen.

De aankondiging kwam op het moment dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, zijn best deed om Israëliërs en Palestijnen weer aan de onderhandelingstafel te krijgen. Het grootste obstakel was echter dat president Mahmud Abbas voorwaarden vooraf stelde. Hij eiste onder meer dat Israël de tweestatenoplossing accepteert op basis van de grenzen van voor juni 1967.

Flexibiliteit

Heeft de Europese houding Palestijnen aangemoedigd terug te keren? Mogelijk, maar waarom zouden Palestijnen straks nog de noodzakelijke flexibiliteit tonen over de grensbepaling als ze voelen dat het buitenland toch achter hen staat? Ze kunnen door de Europese houding denken dat het enige wat ze moeten doen is voet bij stuk houden en hopen dat de EU straks overgaat tot zware sancties tegen Israël om dat land op de knieën te krijgen.

In de richtlijnen staat ook dat de EU Israëls soevereiniteit over geen enkel gebied erkent dat aan de andere kant van de grens van 1967 ligt. De Unie wijst dus Israëls claim op bijvoorbeeld de Westelijke Muur van de Tempelberg of de eeuwenoude Joodse begraafplaats op de Olijfberg af.

De EU verkleint door haar houding de kans op het bereiken van een oplossing. Jammer, want het is in het belang van Israël en de Palestijnen dat ze een vredesverdrag sluiten. Daar zijn kennelijk Amerikanen voor nodig.

Korte analyse vanuit Israël zelf. Elke week Israël Ingezoomd in RD.nl. Geef uw reactie.

%d bloggers liken dit: