Na de Netanyahu speech: vijf conclusies 

Premier Benjamin Netanyahu spreekt tot het Congres. Foto: Amos Ben Gershom GPO.
Premier Benjamin Netanyahu spreekt tot het Congres. Foto: Amos Ben Gershom GPO.

Benjamin Netanyahu is weer in Jeruzalem en het leven gaat door. Of zijn toespraak tot het Congres dinsdag grote gevolgen krijgt, moet de toekomst leren. Voorzichtig waag ik me aan enkele conclusies.

Een: de wereld is op de hoogte gesteld. Netanyahu sprak van een slechte deal die de P5+1 met Iran wil sluiten. Het akkoord zou Iran namelijk de kans bieden na tien jaar nucleaire wapens in elkaar te zetten. Bovendien wordt het Iraanse rakettenprogramma niet bij de deal betrokken. Als de Islamitische Republiek straks Europese of Amerikaanse steden kan wegvagen, kunnen politici noch burgers zeggen dat ze niet zijn gewaarschuwd.

Twee: Netanyahu staat niet alleen. Wie denkt dat het slechts gaat om een toespraak van een alleen opererende angsthaas die zelf door zijn familieverleden is getraumatiseerd of de aandacht af wil leiden van binnenlandse problemen om de kans op herverkiezing te vergroten, vergist zich. Vele Amerikaanse veiligheidsexperts, en leiders van Arabische landen, zijn eveneens diep verontrust. Congresleden onderbraken zijn toespraak tientallen keren met applaus. Netanyahu geniet veel steun als het gaat om zijn bezorgdheid over het Iraanse nucleaire programma.

Tegen de stroom in 

Drie: Netanyahu is een leider. Zijn toespraak was in Israël omstreden. Dat is niet omdat Netanyahu’s tegenstanders over het algemeen denken dat het allemaal wel meevalt met Iran. Naïviteit over de radicale islam komt in Israël minder voor dan in andere westerse landen. Critici waren het echter oneens met zijn handelwijze. Zij wezen erop dat de Amerikaanse president Obama tegen de toespraak was. Netanyahu had moeten proberen de Amerikaanse president te beïnvloeden. Hij neemt immers de beslissingen. Maar, of men het met Netanyahu eens is of niet, hij deed wat hij noodzakelijk achtte voor zijn land. En een leider hoort dat te doen, desnoods tegen de stroom in.

Vier: Netanyahu heeft zijn kansen op herverkiezing vergroot. Zijn rede was geen verkiezingstoespraak. Maar het kwam natuurlijk wel mooi uit dat deze twee week voor de Israëlische stembusgang plaatsvond. Volgens verschillende polls is Netanyahu’s Likoed ingelopen op de Zionistische Unie van Herzog en Livni. En ook al zou de Zionistische Unie winnen, dan nog heeft Netanyahu een grotere kans een coalitie te vormen.

Moeilijke periode 

Vijf: Israëli’s gaan waarschijnlijk een moeilijke periode tegemoet. Herverkiezing van Netanyahu houdt namelijk in dat het vredesproces met de Palestijnen gestagneerd blijft. Dat betekent meer internationale druk op Israël en een grotere kans op een nieuwe golf van Palestijns-Israëlisch geweld. Ook zullen grote delen van de bevolking gebukt blijven gaan onder de loodzware kosten van huizen en levensonderhoud.

Israël kan dan veiliger zijn met een leider die gevaren onderkent, maar wat hebben burgers aan een veilig land als het te duur is om daarin te wonen? Wat dringend nodig is, is dat Israël een leider krijgt die ook stappen neemt om het dagelijks leven beter leefbaar te maken.

Elke zaterdag in het Reformatorisch Dagblad: Israël Ingezoomd. Commentaar over gebeurtenissen in Israël en elders in het Midden-Oosten vanuit Jeruzalem.

%d bloggers liken dit: