Oppositie weer overeind na harde kaakslag

Een en al jubelstemming de laatste dagen op Facebookpagina’s van pro-Israëlische christenen: gebeden zijn verhoord, de vijand is verslagen, God stond achter Likud.

Allerlei scenario’s van eindtijddeskundigen kunnen dezer dagen in vervulling gaan met Netanyahu, de man die geen stap terugdoet uit het hartland, de wereld tegen zich in het harnas jaagt en vooroploopt in de mars naar de internationale isolering van zijn land. Dit zijn toch de laatste dagen? Zo moet het zijn, mogelijk straks ook nog met een fikse oorlog om Israëls hoofdstad waarbij vele burgers het leven verliezen, maar andere landen dankzij ingrijpen van hogerhand volledig in de pan worden gehakt, compleet met in elkaar zakkende economieën.

‘Geen verandering’

Buren en andere Israëliërs met wie ik de afgelopen dagen sprak, zien in Benjamin Netanyahu helemaal geen halve messias. Zij begrijpen niet hoe hun landgenoten deze keus hebben kunnen maken. „De kiezers willen blijkbaar geen verandering”, verzuchtte een buurvrouw. Netanyahu kan weliswaar het rechtse kabinet van zijn dromen in elkaar zetten, maar voor hen is dat een nachtmerrie.

Een ander woord kwam van de Joods-Messiaanse voorganger Baruch Moaz. Nadat hij op Come and See wees op het groeiende aantal armen, de torenhoge huizenprijzen, de corruptie en de slinkende omvang van de Palestijnse enclaves, richtte hij zijn pijlen op de evangelicalen, die hopen dat Netanyahu hun eschatologische verwachting zal vervullen. „Ze hebben weinig oog voor ons leven en welzijn hier in Israël. Wij zijn slechts pionnen in hun eschatologische schema’s. Hun zorg betreft niet ons als mensen, maar is het product van een fascinatie met vermeende eindtijdontwikkelingen die losstaan van morele overwegingen. Dit scheidt spiritualiteit van heiligheid en de Bijbelse boodschap van morele normen.” Maoz wijst erop dat Bijbelse eschatologie te maken heeft met „heiligheid, recht, rechtvaardigheid en vrede.”

Positieve noot 

Laat ik eindigen met een positieve noot. Voor journalisten is er de komende tijd in elk geval genoeg werk.

Duidelijk is dat er zich geen veranderingen hebben voorgedaan in de Israëlische machtsblokken. Links, rechts en centrum zijn bij de verkiezingen van 2009, 2013 en 2015 ongeveer even groot gebleven. Netanyahu heeft de overwinning te danken aan de stemmen die hij bij andere rechtse partijen heeft weggesnoept. De meest extreme partij van allemaal, Yachad, heeft de kiesdrempel niet gehaald. Yisrael Beiteinu van Avigdor Lieberman, die zijn campagne baseerde op het aanwakkeren van de haat tegen Arabieren, is gehalveerd.

Intussen is de oppositie na de harde kaakslag die zij dinsdag moest incasseren, weer opgekrabbeld. De leider van Zionistische Unie, Isaac Herzog, zal een effectieve oppositie moeten voeren. Hij dient een uitvoerbaar alternatief te bieden en het volk ervan te overtuigen dat veiligheid ook hem een topzorg is. Want als het vierde kabinet-Netanyahu met veel geraas in elkaar stort, komen er nieuwe verkiezingen.

Informatief, analyserend, opiniërend, kort. Altijd met foto. Elke zaterdag in het RD.nl de rubriek ‘Israël Ingezoomd’.

Dit artikel verscheen ook in Reformatorisch Dagblad op 21 maart 2015

Zie ook: Het gevaar van vals messianisme.

2 Comments

Add yours →

  1. Prima verhaal, Alfred! Ga zo door!

  2. Alfred, goed commentaar!

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: