„Jodenhaat hoort bij de Europese cultuur”

Israël staat onder zware kritiek, vooral in Europa. Maar het gaat vaak niet om normale kritiek, stelt dr. Manfred Gerstenfeld in zijn laatste boek. Oude, antisemitische motieven blijken te zijn veranderd en hun kop op te steken in de vorm van haat tegen Israël.

„Het was noodzakelijk een boek te publiceren dat het proces van demonisering en delegitimisering van Israël van a tot z zou beschrijven en analyseren”, vertelt Gerstenfeld in zijn woning in Jeruzalem. „Dat is nog nooit door iemand gedaan. Het boek gaat in op de vraag wat de beschuldigingen zijn, welke motieven daarachter steken, wie de beschuldigingen uiten en hoe ze dat doen. Dit boek is voor iedereen die in dit onderwerp geïnteresseerd is en die de ontwikkelingen op een rijtje wil hebben.”

Het boek is in mei uitgekomen in het Engels. Er zijn geen plannen om het in het Nederlands te vertalen. In het 500 pagina’s dikke werk staat de auteur onder meer stil bij de rol die moslims, christenen, kerken, sociaal-democratische politici en de Verenigde Naties spelen in het aanwakkeren van de haat tegen Israël, op de vraag welke invloed dit heeft op Israël en de Joden en wat er tegen kan worden gedaan.

Geen populair onderwerp

Over het antisemitisme en het anti-Israëlisme spreken Europeanen weinig, aldus Gerstenfeld. „Dit is in Europa geen populair onderwerp. Er bestond daar het onjuiste idee dat het antisemitisme na de Tweede Wereldoorlog verdwenen was. Europeanen hadden hun les geleerd en er viel niets meer te bestuderen. Alleen in Berlijn was een internationaal centrum voor de studie van antisemitisme. Een andere reden is dat de universitaire milieus voor een belangrijk deel links zijn. Linkse mensen kijken liever naar wat Israël verkeerd doet dan naar wat de vijanden van de Joden doen.”

In totaal heeft Gerstenfeld ruim tien boeken gepubliceerd of geredigeerd die te maken hebben met de internationale houdingen tegenover Israël en de Joden. Zijn expertise ligt vooral op het gebied van de houdingen in West-Europa. Als economisch adviseur maakte hij in het verleden talloze reizen naar West-Europa. Hij werd in 1937 in Wenen geboren, dook onder, groeide op in Nederland en woont al 47 jaar in Israël.

Dubbele maatstaven

Kritiek op Israël hoeft geen antisemitisme te zijn. „Als dat zo was, zouden ook vele Israëli’s, mijzelf incluis, antisemitisch zijn.  Antisemitisme komt in het spel als er dubbele maatstaven worden gebruikt. Er is door de eeuwen heen altijd met twee maten gemeten ten opzichte van het Joodse volk. Joden moesten andere kleren dragen, mochten bepaalde beroepen niet uitoefenen, zij moesten in bepaalde wijken wonen. Nu keren die dubbele maatstaven weer terug ten opzichte van Israël.”

In zijn boek geeft hij daar allerlei voorbeelden van. Richtlijnen van de Europese Commissie bijvoorbeeld verbieden het verstrekken van fondsen aan Israëlische instellingen in de omstreden gebieden. Deze worden sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967 door Israël bestuurd. Maar er zijn vele soortgelijke situaties op de wereld waar de Europese Unie wel fondsen geeft. Dat geldt bijvoorbeeld voor de delen van Cyprus die door Turkije worden bezet.

Machtswellust

De beschuldiging van machtswellust bijvoorbeeld bestond vroeger al, en duikt nu weer op in een andere vorm. Zo ging het ruim honderd jaar oude antisemitisch geschrift De Protocollen van de Oudsten van Sion in op een denkbeeldig complot van Joden om de wereld te overheersen. Huidige varianten op dit thema zijn beweringen als „de Amerikaanse Joodse lobby beheerst de Verenigde Staten” of „Joods geld domineert de wereld.” In andere gevallen worden Joden voorgesteld als gemeen en schraapachtig.

In het verleden werden Joden vals beschuldigd door antisemitische christenen van het doden van kinderen omdat zij hun bloed nodig zouden hebben voor het bakken van matses. Een hedendaagse variant op dit thema is dat Israël Palestijnen doodt om hun organen te kunnen gebruiken.

Valse argumenten

In de strijd tegen Israël worden vaak leugens en valse argumenten gebruikt. „Als iemand bijvoorbeeld zegt : ‚Israël voert een uitroeiingsoorlog tegen de Palestijnen’, dan is dat een leugen. Het aantal Palestijnen neemt juist toe. Maar toch gelooft ruim 38 procent van de Nederlanders deze claim, zo bleek uit  een in 2011 gepubliceerde studie van de Universiteit van Bielefeld.”

Tot deze categorie behoren ook de overdrijvingen. Toen het Israëlische leger een militaire actie voerde in het vluchtelingenkamp van Jenin in 2002 na een serie bomaanslagen tegen Israëlische burgerdoelen, verloren circa 55 Palestijnen het leven. Maar de Palestijnse woordvoerder Saeb Erekat zei dat dat aantal tien of meer keren groter was.

Dan zijn er valse vergelijkingen. Dat gebeurde bijvoorbeeld toen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, de doden op het schip Mavi Marmara vergeleek met de slachtoffers van een bomexplosie tijdens een marathon in Boston. Die op het schip waren militanten, die door Israëlische mariniers werden gedood, nadat zij waren aangevallen, toen zij hun boot enterden. Die in Boston waren onschuldigen die moedwillig door terroristen werden gedood.”

Vredesregeling

Gerstenfeld gelooft niet dat de situatie noemenswaardig zou verbeteren als er een vredesregeling tussen Israël en de Palestijnen zou komen. „In 1993 tekenden Israël en de  Palestijnse Bevrijdingsbeweging PLO een overeenkomst. De anti-Israël stemming in de VN veranderde niet. De Europese landen steunden de Arabische moties tegen Israël net zo goed als daarvoor.

In 2005 trok Ariel Sharon het leger terug uit de Gazastrook. Hij ontmantelde de nederzettingen. Dat was een domme beslissing. Mijn collega’s in het Jeruzalem Center for Public Affairs schreven van te voren dat een terreurorganisatie aan de macht zou komen. En dat gebeurde ook.

Maar nu Israël tegen deze organisatie strijd, krijgt het precies dezelfde kritiek over zich heen als voor de terugtrekking. Iedere concessie die Israël doet is verkeerd. Mocht er een vredesakkoord komen tussen Israël en de Palestijnen, dan kan de kritiek voor enige tijd afzakken, maar deze blijft bestaan. Het antisemitisme is onderdeel van de Europese cultuur.”

Gerstenfeld wijst ook op het handvest van Hamas. Daarin staat dat de oordeelsdag niet komt voordat de moslims tegen de Joden hebben gestreden en hen hebben gedood. „Hamas verschilt maar in een opzicht van de nazi’s”,  stelt hij. „De nazi’s streden tegen de Joden in de naam van Hitler, Hamas doet het in de naam van de islam. Dit is de grootste partij onder de Palestijnen, die de meeste stemmen kreeg bij de parlementaire verkiezingen.”

Gerstenfeld... .....
Gerstenfeld: ‘Europese landen bleven moties tegen Israël steunen na akkoord met Palestijnen.’
Propagandastrijd is oorlog

Dr. Gerstenfeld concludeert aan het einde van zijn boek dat de propagandastrijd tegen Israël de laatste decennia zich ontwikkeld heeft tot een belangrijke propagandaoorlog.

De Arabische propaganda is erin geslaagd het Palestijns-Israëlisch conflict op veel plaatsen in de wereld af te schilderen als de belangrijkste geopolitieke kwestie.

Dat is prettig voor de Arabische en islamitische wereld. Dit leidde de aandacht af van de enorme misdadige praktijken die er dagelijks plaatsvinden op hun grondgebied.

Men hoeft maar te denken aan de rond een tot anderhalve miljoen doden in de oorlog tussen Irak en Iran in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Daar kunnen de honderdduizenden doden in Syrië en Irak aan toegevoegd worden en de miljoenen vluchtelingen die ontstaan door het conflict in die landen. Verder zijn er grote problemen met de moslims in Jemen, Soedan, Afghanistan, Iran, Pakistan, Libië, Nigeria en vele andere landen.

Het is volgens Gerstenfeld duidelijk dat de problemen in de moslimwereld en de bedreigingen die daardoor ontstaan voor de wereld de belangrijkste geopolitieke kwesties zijn. Toch ziet het Westen dat niet in.

Gerstenfeld heeft ook op Israël kritiek. Hij is ervan overtuigd dat Israël een zware prijs betaalt voor zijn incompetent optreden in deze propagandaoorlog. Israël dient een agentschap op te zetten, die deze oorlog analyseert en een tegenoffensief opzet. Daarbij kan het gebruik maken van zowel regeringsinstanties als organisaties binnen en buiten Israël

TheWarofaMillionCuts_CVRmed

Manfred Gerstenfeld. The War of a Million Cuts: The Struggle Against the Delegitimization of Israel and the Jews, and the Growth of New Anti-Semitism. Jerusalem: Jerusalem Center for Public Affairs, 2015.

Beeld boven: Het pad naar de hel op aarde, monument voor de Joden die door de nazi’s werden vermoord in Yama, Wit-Rusland. Dennis Jarvis, Flickr, CC.

%d bloggers liken dit: