Vrouwen strijden voor vrede

In het oranje en witte schijnsel van de straatlantaarns en podiumlampen staan ze: ongeveer duizend vrouwen en hun mannelijke supporters. Ze dragen een wit T-shirt met blauwe letters: „Wij kiezen voor het leven en eisen een politiek akkoord.”

Sommigen komen uit de kibboetsim in de buurt van de Gazastrook. De toespraken van de spreeksters komen allemaal op hetzelfde neer: ze zijn het zat.

„De prijs van vrede is minder zwaar dan de prijs van oorlog”, schalt een stem over de weg, die toepasselijk „Gaza Road” heet. Het is alsof de spreekster premier Benjamin Netanyahu in zijn tot fort omgebouwde ambtswoning 80 meter verderop uit zijn politieke slaap wil wekken.*

De demonstratie is georganiseerd door de groep WomenWagePeace (‚Vrouwen Strijden voor Vrede’). Ze sluiten deze week een vastenperiode van vijftig dagen af die ze hielden om te gedenken dat Israël en Gaza een jaar geleden vijftig dagen lang oorlog voerden. Een oorlog die slechts verwoesting opleverde, vooral aan Palestijnse kant. Ze eisen dat de regering Netanyahu onderhandelingen met de Palestijnen voert en een overeenkomst sluit.

Bijval

Een groot deel van het publiek bestaat uit mensen van middelbare leeftijd. Ze klappen en juichen om bijval te betonen. Maar de radeloze demonstrant die het hekwerk voor de vesting van de premier bestormt, ontbreekt. De politieagenten staan gezellig met elkaar te praten naast de politieauto die ze dwars over de weg hebben gezet. Tegendemonstraties van rechts-radicalen zijn ook al niet te zien.

De volgende dag zie of hoor ik er niets over in de media. Op eerste gezicht lijken dit soort Israëliërs die het geloof in de mensheid nog niet helemaal hebben verloren, totaal irrelevant.

Of is de regering misschien toch niet helemaal doof? Als we goed letten op de berichten van de afgelopen tijd, ontstaat er een iets genuanceerder beeld. Er zijn aanwijzingen dat er  contacten bestaan tussen de Likud-regering van Netanyahu en Hamas.

Blair

Nee, niet dat beide partijen met elkaar praten. En ook niet dat ze van plan zijn een verdrag te sluiten. Stel je voor. Israëlische bronnen ontkennen dat er contact is. Maar de Britse oud-premier Tony Blair stapt steeds op het vliegtuig. Hij zou bemiddelen over „afspraken” tussen de partijen: een wapenstilstand voor vijf of tien jaar.

Hamas overweegt een wapenstilstand omdat het na acht jaar bewind serieus moet nadenken over de opbouw van een gebied waar de werkloosheid is opgelopen tot 40 procent en ruim driekwart van de bevolking aangewezen is op hulp. Netanyahu wil een bestand omdat hij de economie van Gaza wil verbeteren en omdat hij begrijpt dat de Israëliërs in de buurt van de Gazastrook rust nodig hebben. Er zou zelfs gedacht worden over de aanleg van een haven in de zee om Gaza’s isolement te doorbreken.

Natuurlijk, het kan zijn dat het allemaal niks wordt. Het mogelijke alternatief: Hamas verliest terrein aan IS en Israël krijgt IS als nieuwe buurman.

* Op dinsdag 1 september had premier Netanyahu een ontmoeting met een aantal vrouwen van de groep. Ze vroegen hem de vredesbesprekingen te heropenen. De premier zei dat hij daartoe bereid is.

Foto: vrouwen demonstreren voor het huis van premier Benjamin Netanyahu. © Alfred Muller

IsraelIngezoomd: elke zaterdag korte analyse vanuit Jeruzalem in het RD.

%d bloggers liken dit: