„Alles duidt erop dat God iets doet in onze dagen”

De woorden op een geel bord met zwarte letters aan de grens tussen Israël en Syrië laten niets aan onduidelijkheid over. „Dodelijk gevaar. Militaire zone. Iedereen die het hekwerk overgaat of beschadigt brengt zijn leven in gevaar.”

We zijn in het druzenstadje Majdal Shams op de Golanhoogte. De huizen zijn tot aan het hekwerk gebouwd dat langs de grens loopt. De scheiding tussen beide landen loopt door een dal. Aan de andere zijde is de Syrische post duidelijk te zien. Maar de hermetische afsluiting van vandaag was vroeger ondenkbaar. En volgens de Bijbel zal het ook niet altijd zo blijven.

Druze in Majdal Shams  - Version 2.jpg
Druzen in Majdal Shams. Foto: © Alfred Muller

Tal van jongeren uit Majdal Shams kregen toestemming de grens over te steken om te studeren in Damascus. En de laatste jaren zijn ten zuiden van de stad honderden gewonde Syriërs de grens overgebracht om in Israël medische verzorging te ontvangen.

In het Ottomaanse rijk konden de burgers vrij heen en weer reizen tussen Syrië en Palestina. Aan het einde van de 19e eeuw gaven de Ottomaanse autoriteiten toestemming voor de aanleg van een spoorlijn tussen Haifa en Damascus. De spoorweg werd verbonden met de Hejaz spoorlijn tussen Damas en Medina. De eerste trein reed in 1905.

Routes

Als we naar de oudheid teruggaan, was verkeer ook heel gewoon. Het land Israël lag tussen twee rijken in: Egypte en Mesopotamië. Internationale routes verbonden beide. Daarover trokken in vredestijd de karavanen met specerijen, in oorlogstijd de strijdwagens.

In het land Israël waren twee routes van groot belang. De eerste is de weg langs de zee, ook wel Via Maris genoemd. De Bijbel spreekt erover in Jesaja 8:23. “Doch er zal geen donkerheid wezen voor het land dat in benauwdheid was. Zoals Hij in het verleden smaad bracht over het land van Zebulon en over het land van Naftali, zo brengt Hij in de toekomst eer over de weg der zee, de overzijde van de Jordaan, de landstreek der heidenen.” (NBG51)

De Via Maris was slechts deel van een langere karavaanroute tussen Egypte en Damascus. De weg voerde door het land van de Filistijnen en langs Megiddo en Hazor en Damascus. Wie wilde kon vanuit Damascus verder trekken in de richting van de Eufraat, waar Babylon en Ur lagen.

De tweede was de koninklijke weg. Deze verbond Egypte met Damascus eveneens. Maar deze weg liep door Transjordanië, aan de rand van de woestijn. De naam heeft deze route mogelijk te danken aan Numeri 20:17 en 21:22. Daar lezen we over “de koninklijke weg”. De nederzettingen die langs de koninklijke weg lagen, waren minder welvarend dan die langs de zeeweg.

Beide routes hadden weer zijwegen, die leidden naar de steden. Zo ontstond een netwerk van hoofdwegen en zijwegen in het Midden-Oosten. De wegen bleven eeuwenlang hetzelfde. Het landschap met zijn rotsen en bergen bood namelijk nauwelijks mogelijkheden ervan af te wijken.

040815A Judese Woestijn (1).jpg
Routes en paden bleven eeuwenlang hetzelfde. Foto: © Alfred Muller

Iedereen was met deze routes vertrouwd. Ook de profeet Jesaja, die leefde in de 8e eeuw voor Chr. In Jesaja 19:23 lezen we: “Te dien dage zal er een heerbaan wezen van Egypte naar Assur, en Assur zal in Egypte komen en Egypte in Assur, en Egypte zal met Assur (de Here) dienen. Te dien dage zal Israël de derde zijn naast Egypte en Assur, een zegen in het midden der aarde, omdat de Here der heerscharen het gezegend heeft met de woorden: Gezegend zij mijn volk Egypte en het werk mijner handen, Assur, en mijn erfdeel Israël.”

Hij gebruikt hier het woord “heerbaan”. Dat is een oud woord voor een hoofdweg, waar legers over konden trekken. Opvallend is dat Jesaja zegt dat de volken langs de heerbaan – Egypte, Israël en Assur – de Here zullen dienen. Er bestaan verschillende meningen over de vraag hoe dit bijbelgedeelte precies uitgelegd moet worden. De NEM heeft er zelfs een brochure aan gewijd, met de titel: ‚Ongekende vrede’.

Hoofdweg van verzoening

Voor vele gelovigen heeft deze tekst vandaag een grote betekenis. Dat geldt bijvoorbeeld voor de Messiasbelijdende Jood Mike Kerem van de At the Crossroads conferenties. “We geloven dat Jesaja 19 een hoofdweg is van verzoening”, zegt Kerem. “We getuigen ervan, dat er een andere weg is.”

Hij vertelt dat de contacten tussen Joodse, Turkse en Arabische gelovigen in Jezus begonnen 25 jaar geleden al begonnen. Vanaf 2012 worden er elk jaar conferenties belegd in Jeruzalem en andere steden in het Midden-Oosten. Bij deze conferenties nodigen de organisatoren ook moslims uit die de Heer hebben leren kennen. Het doel is hun Messiasbelijdende Joodse broeders en zusters te ontmoeten.

Ze zien in deze tekst zowel een belofte als een opdracht. Joodse, Turkse en Arabische gelovigen besloten gezamenlijke projecten op te zetten. Dat zijn bijvoorbeeld hulpverleningsprogramma’s voor vluchtelingen in het Midden-Oosten. De meeste Syrische en Iraakse vluchtelingen bevinden zich in Jordanië, Libanon en Turkije.

Verder nodigen Messiasbelijdende Joden Arabische voorgangers uit voor een 12-daagse studietour. Daar leren ze over de Joodse achtergronden van het evangelie. Kerem zegt ook dat Egyptische gelovigen bidden voor Israël. En tussen Koerdistan en Israël ontwikkelen zich warme relaties. Koerdische gelovigen met een moslimachtergrond willen een bezoek brengen aan Israël. “Er zijn opvallende ontwikkelingen op de hoofdweg”, zegt Kerem. “Alles duidt erop dat God iets doet in onze dagen.”

2 Ds. David Pileggi loopt in Jeruzalems Cardo voor de deelnemers uit van de At the Crossroads Conferentie. Foto Carino Casas (1).jpg
Op de At the Crossroads conferentie in Jerusalem. Foto:  © Carino Casas, Christ Church.

Dr. Salim Munayer, directeur en oprichter van Musalaha (‚verzoening’) wijst erop dat de haat tussen Israëliërs en Palestijnen groeit. Op gelovigen wordt, mede door andere gelovigen, zware druk uitgeoefend de broeders en zusters aan de andere zijde uit de weg te gaan. Toch zijn de vrouwen- en jongerengroepen actief in organiseren van ontmoetingen . „De Heilige Geest dringt erop aan naar de andere partij om te zien”, zegt Munayer.

De programma’s die Musalaha opgezet heeft, zijn zo succesvol dat ze ook de aandacht trekken buiten de kring van christenen en Messiasbelijdende Joden. De Bar Ilan Universiteit gebruikt een leerplan van Musalaha over Bijbelse principes van verzoening en vergeving.

almu20141221_1130-3-version-2
Dr. Salim Munayer. Foto: © Alfred Muller

Ook dr. Jürgen Bühler, de directeur van de Internationale Christelijke Ambassade in Jeruzalem, ziet opmerkelijke ontwikkelingen. De snelst groeiende kerk in de wereld bevindt zich in Iran, zegt hij op grond van wat hij gehoord heeft van Operation World. Daar zijn tussen drie en acht miljoen gelovigen – oftewel tot zo’n tien procent van de bevolking. Hij zegt dat ook de evangelische kerk in de Arabische wereld groeit, hoewel de groei daar minder snel gaat.

Bühler, die veel over de wereld reist, ziet op het zuidelijk halfrond een “uitstorting van Gods Geest” zonder precedent. “In Europa groeien de kerken niet”, zegt hij. “Maar als we naar het zuidelijk halfrond kijken, ontstaat er een ander beeld. Nigeria heeft een kerk met 40.000 leden. Daar komen een half miljoen gelovigen op een gebedsbijeenkomst af. Soortgelijke ontwikkelingen zien we in andere landen. China heeft waarschijnlijk de grootste kerk in de hele wereld. Daar zijn 100 miljoen evangelische gelovigen.”

ALMU20161019_0239.jpg
Dr. Jürgen Bühler. Foto: © Alfred Muller

Deze ontwikkeling heeft gevolgen voor internationale betrekkingen. De Afrikaanse landen keren zich af van de verdeelde Arabische wereld en willen de banden met Israël opbouwen. „We vertellen de Israëlische regering dat ze gebruik moeten maken van de gelegenheid nu relaties met Afrika op te bouwen.”

Foto top: Delegatieleden van een At the Crossroads conferentie in een kerk. Foto: © Cariño Casas, Christ Church
Dit artikel verscheen in het december 2016 nummer van NEMagazine.
%d bloggers liken dit: