‘Mijn respons is dat we steeds moeten vergeven’

De Palestijnse voorganger ds. Alex Awad.

Als ik in een Arabische taxi kom aanrijden, staat ds. Alex Awad op het balkon van zijn huis in Beit Safafa in Zuid-Jeruzalem. Hij woont dicht bij de militaire wegversperring naar Bethlehem, waar hij vaak doorheen gaat omdat hij studentendecaan en docent is aan het Bethlehem Bijbel College. Hij is tevens voorganger van een baptistengemeente in Oost-Jeruzalem.

Hij spreekt geregeld op conferenties van Musalaha, de organisatie die Messiasbelijdende Joden en Palestijnse christenen bij elkaar brengt. De laatste keer sprak hij over de geschiedenis vanuit Palestijns perspectief, terwijl een Israëlische spreker de Israëlische visie belichtte.

Hij is van mening dat beide partijen hun geschiedenissen niet mogen vergeten. Voor de Joden speelt de Holocaust een belangrijke rol, voor de Palestijnen de Nakba. Het woordje ‘Nakba’ betekent ‘catastrofe’. Palestijnen gebruiken het om er de gebeurtenissen van 1948 mee aan te duiden. ‘De Joodse geschiedenis wekt sympathie in mij op. Ze helpt mij hen beter te begrijpen. Als mijn Joodse broeders en zusters naar mijn verhaal luisteren, kunnen zij sympathieker tegenover mij staan, hoewel ze het misschien niet eens zijn met de details.’

Vergeven

Awad heeft gemerkt dat het moeilijker is om mensen te vergeven die recent wonden hebben veroorzaakt, dan mensen die dat lang geleden hebben gedaan. ‘We geven oude wonden aan Christus en zeggen: “God, we vergeven degenen die dit hebben veroorzaakt en dragen hen aan u op. We reinigen ons hart ervan.” Het is relatief gemakkelijker het onrecht te vergeven dat mij in 1948 overkwam, waardoor ik vluchteling werd en dat de dood van mijn vader tot gevolg had. Als ik vandaag door een wegversperring moet en door een soldaat beledigd word, is dat moeilijker te vergeven, hoewel het klein is in vergelijking met wat er in het verleden heeft plaatsgevonden. Mijn respons is dat we steeds moeten vergeven.’

Als mensen hem vertellen dat ze wel willen vergeven, maar het niet kunnen, zegt hij: ‘Wat zou er gebeuren als God jou vertelt: “Ik kan je niet vergeven.” Wij zijn mensen die in een gevallen maatschappij leven. We zondigen op vele manieren tegen God. Als Hij bereid is elke dag onze zonden te vergeven, moeten wij dan niet hetzelfde doen? De basis van vergeving is niet dat de ander goed voor ons is of dat de vijand onze vergeving waard is, maar dat wij zelf vergeven zijn.’

Setback in relaties

In theorie weet iedereen hoe men tot verzoening komt, maar de praktijk is weerbarstig. Een setback in de relaties ontstond na de conferentie ‘Christus bij de Wegversperring: theologie in dienst van vrede en recht’, die in maart 2010 is gehouden op het Bethlehem Bijbel College. Messiaanse gelovigen vonden dat er op de conferentie een extreme anti-Israël toon heerste en dat alle problemen in de Palestijnse gebieden ten onrechte in de schoot van Israël werden geworpen. Awad was voorzitter van deze internationale bijeenkomst.

Een vooraanstaand persoon in de Joods-Messiaanse beweging schreef een brief aan de Joods-Messiaanse gemeenten waarin hij kritiek uitte. Awad schreef een brief terug, waarin hij stelde dat gelovigen aan beide zijden zich aan drie principes moeten houden: Het eerste is dat gelovigen moeten erkennen dat ze een zijn in Jezus Christus. Het tweede is dat ze het feit moeten erkennen dat er politieke en theologische meningsverschillen bestaan. Het derde principe waarop Awad wees, is dat de gelovigen moeten erkennen dat de genade van God in beide gemeenschappen werkzaam is, ondanks de geschillen.

De Palestijnse voorganger zegt dat de Messiasbelijdende Joden werden uitgenodigd de conferentie bij te wonen, wat door sommigen ook werd gedaan. De conferentie ging volgens hem niet over Israël, maar over het christenzionisme. ‘We richten onze focus op een theologie waarvan wij denken dat die destructief is voor onze dialoog. Tijdens hoeveel conferenties in Jeruzalem is Israël niet geprezen? Waarbij nooit werd gesproken over de nederzettingen of de onrechtvaardigheden tegen het Palestijnse volk? Waarbij Palestijnen werden veroordeeld als terroristen? Waar wij Palestijnen werden uitgenodigd als een symbool, maar niet als sprekers? Wij verschenen pas zeer laat op het toneel.’

Gelovigen kunnen alleen zinvolle broederschap hebben als ze de eenheid in Christus als maatstaf aannemen. ‘De basis voor verzoening is dat ik iemand in het gezicht kan kijken en kan zegen: “Ik ben het niet met je eens, maar ik heb je lief vanwege Jezus.”

(Dit artikel verscheen ook in NEMagazine).

%d bloggers liken dit: