Betrekkingen Israël-Duitsland goed ondanks meningsverschil

Bondskanselier Angela Merkel arriveert in Israël. Foto's: kantoor van Die Bundeskanzlerin
Bondskanselier Angela Merkel arriveert in Israël. Foto’s: kantoor van Die Bundeskanzlerin

JERUZALEM – Israël krijgt aan de lopende band bezoeken van buitenlandse politici, maar deze week was er echt iets bijzonders aan de hand. Het bezoek dat de Duitse bondskanselier Angela Merkel deze week aan Israël bracht, was namelijk groots opgezet. Ze nam namelijk 16 ministers mee.

Het doel was de betrekkingen tussen beide landen te versterken. Het bezoek luidde tevens het begin in van de viering van 50 jaar diplomatieke relaties tussen beide landen.

De relaties tussen beide landen zijn van groot belang. Na de Verenigde Staten is Duitsland Israëls belangrijkste bondgenoot. Dat Merkel met 16 ministers kwam, laat zien dat de bondskanselier grote waarde hecht aan deze relaties.

Ministers van beide landen sloten samenwerkingsverdragen op velerlei gebied. President Shimon Peres overhandigde Merkel de ‘medaille van onderscheid’ geven als dank voor haar inzet voor de strijd tegen antisemitisme.

Gespreksonderwerpen

Twee belangrijke gespreksonderwerpen tussen Merkel en Israëls premier Benjamin Netanyahu waren Iran en de vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnen.

Netanyahu wil dat Iran zijn capaciteit verliest om in korte tijd nucleaire wapens te maken. Duitsland zit in de groep van landen die overleg voeren met Iran over het nucleaire programma van dat land.

Het Duitse kabinet beschouwt vrede in het Midden-Oosten niet alleen in het belang van Europa, maar ook in dat van Israël. Merkel gelooft dat de veiligheid van Israël niet kan worden gegarandeerd, als er geen vredesregeling met de Palestijnen wordt getroffen. Merkel en Netanyahu voerden eerder enkele telefoongesprekken waarin een diep verschil van mening bleek. Haar kritiek op de Israëlische regering houdt ze echter zo veel mogelijk binnen de persoonlijke ontmoetingen met Israëlische leiders. Inmiddels is duidelijk dat de meningsverschil over Israëls beleid op de Westelijke Jordaanoever en de nederzettingen daar, diep zijn.

President Shimon Peres gaf Merkel 'de medaille van onderscheid', de hoogste onderscheiding die de staat Israël toekent, voor haar inzet tegen antisemitisme.
President Shimon Peres gaf Merkel ‘de medaille van onderscheid’, de hoogste onderscheiding die de staat Israël toekent, voor haar inzet tegen antisemitisme.

Sancties

“De Israëlische regering heeft de gewoonte naar kritiek te luisteren en deze verder te negeren”, zegt Avi Primor, de vroegere Israëlische ambassadeur in Duitsland en bij de Europese Unie. “Maar ze doet er verder niet veel mee. Dit is veranderd vanwege de dreiging dat Europa sancties gaat heffen. Europese sancties zonder Duitse goedkeuring komen niet van de grond. De Israëlische regering is bezorgd dat de Duitse regering voldoende geïrriteerd raakt om in te stemmen met sancties. Dat zou extreem schadelijk zijn voor Israël. In het verleden zeiden ze: er is niet veel wat de Europeanen ons aan kunnen doen. Deze opinie is recentelijk verdwenen. Duitsland wordt niet alleen gezien als een belangrijke vriend, maar nu ook als een mogelijke bedreiging. Dat is iets wat de regering in beweging zet.”

Dat betekent volgens Primor echter niet dat de Israëlische regering drastische stappen zal ondernemen. Netanyahu kan moeilijk een akkoord met de Palestijnen sluiten, vanwege zijn eigen ideologie en vanwege de achterban in de coalitie en de eigen partij. Hij zal echter boven alles proberen te voorkomen dat hij wordt beschuldigd van de mislukking van de vredesonderhandelingen.

Ritueel

De deskundige op het gebied van betrekkingen tussen Duitsland en Israël, professor Moshe Zimmermann van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem gelooft dat er geen bijzonder belang aan het bezoek gehecht moet worden. Het gaat volgens hem om “een soort ritueel”. Merkel probeert de regering proberen te overtuigen akkoord te gaan met een Israëlisch-Palestijnse kaderovereenkomst waaraan de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry werkt. “Als ze daarin slaagt, dan is dat het belang van het bezoek. Verder is het een bezoek dat mensen er opnieuw van bewust maakt dat er nauwe relaties bestaan tussen Israël en Duitsland.”

Zimmermann is het oneens met de stelling in sommige Duitse media dat de relaties tussen beide landen een dieptepunt hebben bereikt. “Natuurlijk bestaat er in de Duitse regering kritiek op het nederzettingenbeleid van Israël. Deze kritiek wordt steeds duidelijker. Maar je kunt niet zeggen dat de spanning tussen Israël en Duitsland ondraaglijk is. Er bestaan ook spanningen tussen Israël en de VS en met Europa. Dat is op zich niet erg.”

Israël hoeft niet bang te zijn dat de nieuwe generatie de Holocaust vergeet en dat daardoor de relaties schade lijden. “De Duitsers zijn zich vandaag beter bewust van wat er in het verleden is gebeurd, dan vroeger. Aan de andere kant, als de Israëlische regering even koppig blijft als het was, dan kan er een verandering ontstaan in de warme relaties. De verhouding hangt meer af van de Israëlische politiek, dan van de Duitse plannen en het beleid met betrekking tot het Midden-Oosten.”

Israëlische en Duitse ministers in gesprek.
Israëlische en Duitse delegaties in gesprek.

(Dit artikel verscheen ook in RD.nl)

11 Comments

Add yours →

  1. De gebruikelijke valse noot van Alfred aan het slot:
    “Aan de andere kant, als de Israëlische regering even koppig blijft als het was, dan kan er een verandering ontstaan in de warme relaties.”

    Deze misselijke vooronderstelling typeert de Linkse denker.
    Realistisch is een heel wat reëler woord dan “koppig” en komt dichter bij de waarheid.

  2. Harry misschien moet je toch een wat betere bril. Het betreft een uitspraak van prof Zimmermann, dé expert in Israel op het gebied van Israelisch-Duitse relaties. Het spijt me voor je, maar echt niet iedereen hier (met name de mensen die wat meer opleiding hebben) denkt positief over de regering Netanyahu. Ik snap dat de emoties sterk kunnen opwellen als het om Israel gaat, maar je moet proberen je terminologie wat te matigen. Anders blokkeer ik je.

  3. Inderdaad had ik de aanhalingstekens in het laatste stukje niet opgemerkt. Mijn excuses daarvoor.

    Ik blijf het echter wel een valse noot vinden – van Zimmermann. Want Netanyahu is niet “koppig”, maar “realistisch” over vrede met wie slechts vernietiging willen. Maar zoals je begrijpt is dit verschil van inzicht gekoppeld aan mijn/zijn politieke achtergrond en stellingname, en door wie je je laat beïnvloeden – en niet aan het niveau van opleiding. Jouw stelling dat vooral de beter opgeleiden niet positief over Netanyahu denken, zegt weer veel over je eigen politieke stellingname. Ik hoop dat deze conclusie van mij er nog net bij door kan.

  4. Harry, Alfred noemt een verifieerbaar feit en niet een politieke opinie over die beter opgeleiden. Beter opgeleiden hebben overigens niet altijd gelijk, maar ook niet altijd ongelijk. Zimmerman is duidelijk wel iemand die je serieus moet nemen en als hij Netanyahu koppig vindt, dan is daar wellicht een goede reden voor. In tegenstelling tot wat sommige pro-Israel mensen denken, is het namelijk niet waar dat Israels veiligheid het beste af is door de status quo koste wat kost te handhaven.

  5. Sorry Harry, ik weet niet hoe lang jij al in Israel woont, maar ik woon hier al even en dit is wat ik heb ervaren. Ik zou wat minder snel oordelen.

  6. Tja, dat iedereen gebaat is bij vrede is een feit. Niemand zit te wachten op terrorisme. Maar het is ook een feit dat je vrede niet kunt afdwingen. Merkel = EU, zegt dat de veiligheid niet kan worden gegarandeerd zonder vredesregeling. Laat me niet lachen, kan ze dat dan wel met vredesregeling?? De praktijk heeft toch wel uitgewezen wat land voor vrede Israël oplevert. Logisch dat Netanyahu koppig blijft, zoals Zimmermann schrijft. De EU dwingt Israël immers een weg in te slaan die het niet wil en naar mijn mening ook zeker niet moet gaan. Daarmee ben ik het zeker eens met Harry, dat is niet “koppig” maar “realistisch.”

    • Welke praktijk, René? Denk je soms aan de terugtrekking uit Gaza? Beloofde Hamas – een organisatie die uit is op de vernietiging van Israël en daar ook ronduit voor uitkomt – soms vrede als Israël maar weg zou gaan uit Gaza? De Palestijnse Autoriteit (PA) was zelfs tégen deze terugtrekking. Het is dus belachelijk om dat nu tegen een vredesakkoord met de PA te gebruiken. Als Israël geen Palestijnse staat wil, moet het de complete Palestijnse bevolking Israëlische nationaliteit aanbieden en dat wil Israël al helemaal niet. Status quo handhaven in de hoop dat de Palestijnen vanzelf murw en onderdanig worden en met elke fooi genoegen zullen nemen, dat is zeker niet realistisch en Bijbels is het zeker ook niet. Andere opties zijn er niet.

  7. En jij denkt dat Fatah geen vernietiging van Israël wil, zij komen er misschien niet ronduit voor uit.
    Dat wil Israël niet? Denk jij dat de PA daarmee akkoor gaat met iedereen de Israëlische nationaliteit.

    • Fatah is behoorlijk verdeeld, dus de fanatici willen wel Israëls vernietiging en de pragmatici niet. Bedenk wel dat Israel ook vrede sloot met Egypte en dat was niet omdat Sadat ineens het zionisme omarmde, want dat deed hij helemaal niet.

      Annexeren van de Westbank zou een einde van de Oslo-akkoorden betekenen en daarmee dus ook een opheffing van de PA. Die zit daar natuurlijk ook niet op te wachten, maar het is toch vooral Israël dat geen miljoenen Palestijnen binnen zijn “nieuwe” grenzen wil, dus inderdaad: dat wil Israël niet.

  8. Klopt en daar heb je altijd mee te maken met fanatici en de pragmatici. En je weet ook hoe snel een Moslim bewind kan veranderen, kijk maar naar de democratisch gekozen Hamas.
    Egypte is ook een leuk voorbeeld, idd een papieren vrede. Want verder wil je niet weten hoe de bevolking en de Egyptische media over Joden denkt en schrijft. Maar ook daar is het bijna misgegaan met de democratisch gekozen moslimbroeder Morsi. Gelukkig is het anders gelopen met deze vriend van Iran en Hamas en Hezbollah. En idd Iran, wat voor een grappenmakers zijn daar aan het bewind.
    Dat laat zien hoe wankel een papieren vrede in het MO is, vandaag teken je een verdrag en morgen kan het weer anders zijn.
    De risico’s voor Israël zijn daardoor des te groter. De Arabieren zijn, gelukkig voor Israël, flink verdeeld, maar in hun haat tegen de Joden zijn ze één!

    En dan is het uiteraard logisch dat Israël geen miljoenen Arabieren binnen zijn grenzen wil hebben. Je bent het toch wel met mij eens dat dat zelfmoord zou zijn.

    Voor wat betreft de Hamas lijk je het met me eens te zijn. Maar het is wel een club mensen waar Israël mee te maken heeft. Een vrede met alleen Fatah is dus een gedeelde vrede waarbij Israël nog steeds een grote vijand in de rug heeft.

    Kortom je kan vrede niet afdwingen als het niet vanuit het hart komt! Kan de EU makkelijk praten vanaf de zijlijn, maar zij hebben geen vijand binnen de muren waar de haat van afspat.
    Maar buiten dat geloof jij nou echt dat een PA-staat de oplossing is en werkelijk vrede brengt. Daar is de situatie veel te complex voor en Israël heeft niet alleen met Fatah te maken. Ik noem Syrië, Hezbollah etc. etc.

  9. Dat Arabieren een zijn in hun haat tegen Joden is racistische onzin. Arabieren zijn ook in dit opzicht niet een pot nat. Verder geldt dat de status quo handhaven ook geen optie meer is. De keuze is dus: òf een Palestijnse staat òf een paar miljoen Palestijnse staatsburgers extra. De boel de boel laten in de hoop dat het ooit beter wordt is pas echt naïef en irrealistisch en gezien diverse Bijbelteksten zoals in Leviticus 19 ook nog eens tegen Gods wil.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: