Herinneringen van een Joods-Britse soldaat

Walter Bingham toont een boekje waarin het Britse leger zijn verdiensten optekende. Foto: © Alfred Muller
Walter Bingham toont een boekje waarin het Britse leger zijn verdiensten optekende. Foto: © Alfred Muller

Walter Bingham zit altijd op de voorste rij bij persconferenties. Logisch, want op deze wijze kan hij gemakkelijk opnames maken voor zijn radioshow Walter’s World. Hij is de 90 gepasseerd en nog steeds actief “op het veld”. Toen hij 80 was emigreerde hij uit Engeland naar Israël, waar hij een baan vond bij de radiozender Arutz 7.

Het is altijd leuk een praatje met hem te maken, hoewel onze opinies nogal uiteen kunnen lopen. De laatste tijd heb ik verschillende keren uitgebreid met hem gesproken over zijn ervaringen in het Britse leger.

De precieze datum herinnert hij zich niet meer, maar het moet ongeveer 16 juni 1944 geweest zijn. De eenheid waarin hij diende verplaatste zich van een militair kamp in Zuid-Londen naar een Liberty schip. Ze wisten dat ze naar het Europese vasteland zouden gaan. “De Britse soldaten vochten omdat ze moesten of omdat ze hun land wilden verdedigen. Mijn motivatie was te vechten tegen de Duitsers. Ik wilde mijn familie terugvinden.”

Kindertransport 

Zijn familie was uit Polen gevlucht om zich in Duitsland te vestigen, waar hij werd geboren. Vlak voordat de Tweede Wereld Oorlog uitbrak, kreeg hij de kans om met een ‘kindertransport’ naar Engeland te vertrekken. Hij kreeg een oproep om zich te melden bij de Poolse afdeling van het Britse leger, maar hij zag kans in het Britse leger zelf terecht te komen. Daar werd hij ambulancechauffeur.

De Britse regering wantrouwde aanvankelijk de Joden die uit Duitsland of Oostenrijk waren gevlucht. Ze mochten de vijand eens helpen. Daarom werden ze geïnterneerd. Dat gold niet voor hem, omdat hij een Pools paspoort had. Maar zijn latere vrouw Lilian, die bij een familie in Zuid-Engeland werkte, moest naar het eiland Man.

Bijdrage bevrijding 

Zesduizend Joden meldden zich als vrijwilliger aan bij het leger om uit de interneringskampen te komen. Ze mochten aanvankelijk alleen hulpwerkzaamheden verrichten in Engeland. Maar later zagen de Britten in dat zij een essentiële bijdrage konden leveren aan de bevrijding van Europa. “Ze kenden het terrein. Ze kenden ook de talen. Ze luisterden berichten af, vertaalden of zonden de Duitsers misleidende informatie.”

Hij zelf heeft ook onder zwaar vuur gelegen, toen zijn eenheid Normandië had bereikt en vocht in de buurt van de stad Caen. Een Britse antitankeenheid werd verpletterd. “Een majoor hielp mij de gewonden de ambulance in te dragen. Opeens lag zijn hoofd hier en zijn benen daar”, zegt hij, gebarend van de ene kant van de woonkamer naar de andere. “De verpleger was gewond en de ambulance was kapot. Maar ik zag kruipend kans te ontsnappen en een andere ambulance te bemachtigen.”

Voor zijn moedig gedrag ontving hij een hoge militaire onderscheiding, de Military Medal.

Elke zaterdag in RD.nl: Israel Ingezoomd – commentaar uit Jeruzalem. 
 
* * *
%d bloggers liken dit: