Weinig hinder van boycot

Activisten demonstreren in voor een boycot van Israëlische producten in Melbourne. Foto: Corey Oakley, Flickr.
Activisten demonstreren in voor een boycot van  chocoladeproducten van Max Brenner in Melbourne. Foto: Corey Oakley, Flickr.

Israëliërs liggen tot nu toe niet wakker van een internationale boycot. Voorstanders van een algehele boycot van Israël zijn er maar weinig. Zij die alleen maatregelen tegen de nederzettingen op de Westoever willen zijn groter in aantal, maar deze maatregelen hebben weinig gevolgen voor de economie. Israëlische regeringsfunctionarissen zijn zich er echter wel degelijk van bewust dat het anti-Israëlsentiment zich in de toekomst kan uitbreiden.

Palestijnen lanceerden in 2005 de zogeheten BDS-campagne (de campagne voor boycot, sancties en terugtrekking van investeringen). De boycot moet volgens de initiatiefnemers betrekking hebben op goederen, sportevenementen, culturele en academische instellingen. „Iedereen kan Israëlische goederen boycotten, simpel door te zorgen dat ze geen producten kopen die in Israël gemaakt zijn of van Israëlische bedrijven komen”, valt op de website te lezen. Ook staan op de website berichten over Vitens en PGGM, kennelijk om te laten zien dat de campagne succesvol is.

Academische boycot

De academische boycot komt echter maar moeilijk van de grond. Af en toe is er een studentenorganisatie of een wetenschappelijke instantie die de banden met een Israëlisch academisch instituut wil verbreken. De samenwerking met toonaangevende Amerikaanse universiteiten blijft ongemoeid.

De BDS-campagne slaat vooral in Europese ultralinkse kringen aan. In Amerika beperkt het anti-Israëlsentiment zich vooral tot enkele grote en aan leden verliezende kerken.

Een groter probleem is het beleid van de Europese Unie om contacten met nederzettingen op de Golanhoogvlakte, de Westoever en het grootste deel van Jeruzalem te ontmoedigen. Nederlandse bedrijven als Vitens en PGGM hebben aangetoond dat het moeilijk is om een onderscheid te maken tussen binnen en buiten de grens van voor 1967. Zij verbraken contacten met in Israël gevestigde bedrijven, die ook actief zijn op de Westoever. Boycot van de nederzettingen leidt in de praktijk tot boycot van Israëlische bedrijven.

Stijgende lijn

De invloed van de boycot op de Israëlische economie is tot nu toe beperkt. De economie bloeit, de handel tussen de nieuwe opkomende machten zoals India en China vertoont een stijgende lijn en Europa blijft verreweg de belangrijkste markt.

Ook voor de Palestijnse gebieden is Israël de belangrijkste handelspartner. Natuurlijk zullen sommigen zeggen dat zij geen keus hebben: Israël beheerst de grenzen en kan dus onder de dekmantel van ”veiligheidsredenen” de import en export uit andere landen beperken. Maar Palestijnen drijven ook volop handel met Israël waar dat helemaal niet nodig is. Als tijdens christelijke of islamitische feestdagen Palestijnen de kans hebben naar Israël te gaan, doen ze daar massaal inkopen, ook producten die in de Palestijnse gebieden te koop zijn.

Hier en daar doen zich echter wel problemen voor. Tuinders in de Jordaanvallei verloren bijvoorbeeld klanten in Europa – met name in Groot-Brittannië. Ze zijn er echter in geslaagd andere markten buiten Europa te vinden, al kostte dat soms enige moeite.

Een geluk voor Israël is dat er met landen zoals India en China –waarmee de handel snel groeit– dergelijke problemen niet bestaan. Voor hen geldt: politiek is politiek, business is business. Dat wil zeggen: landen kunnen met elkaar van mening verschillen over politieke kwesties, maar deze verschillen mogen in de regel de economische belangen niet aantasten.

Complexe problemen

Israëlische bronnen zeggen dat voorstanders van maatregelen tegen Israël ten onrechte denken dat ze leiden tot de oplossing van zeer complexe problemen. Zij stellen ten onrechte dat slechts één partij de schuldige is, in weerwil van de historische feiten. Ook proberen zij van buitenaf een oplossing op te leggen, terwijl Israëliërs en Palestijnen zelf hun problemen op moeten lossen.

Momenteel voeren Israëlische en Palestijnse delegaties overleg, waarbij ze ook spreken over de nederzettingen. Besluiten die ze daarover mogelijk nemen, hangen samen met besluiten over veiligheid en grenzen.

Een ander argument dat Israël gebruikt is dat de sancties tegen Israël selectief en discriminerend van aard zijn. Voorstanders van deze maatregelen laten andere landen die conflicten hebben over territoria buiten schot. De bezetting van Noord-Cyprus door Turkije en die van Tibet door China stoort hen bijvoorbeeld niet.

Ook werpt Israël tegen dat als de bedrijven op de Westoever gedwongen worden te sluiten, ook Palestijnen de dupe worden. Duizenden Palestijnen zullen dan hun baan verliezen.

Toch is Jeruzalem bezorgd. De nationale veiligheidsadviseur Ya’akov Amidror waarschuwde dat het falen van het vredesproces de anti-Israëlboycotbeweging zal versterken. Palestijnen zijn van plan om na het falen van de vredesbesprekingen naar de VN en andere internationale organisaties te stappen om de anti-Israëlcampagne op te voeren. Als ze daarin slagen, kunnen de gevolgen voor de Israëlische economie groter worden.

(Dit artikel verscheen ook in het Reformatorisch Dagblad op 18 januari 2014.)

* * *

Zie ook: Boycot van Israël is een onzinnig idee.

4 Comments

Add yours →

  1. likoednederland 22 Jan 2014 — 01:06

    Het bevestigd de Israëli’s dat het antisemitisme in Europa weer springlevend is.
    Zoals ook de Canadese premier deze week constateerde.

  2. Likoed, eenieder die voor de rechten van Palestijnen opkomt meteen verdenken van antisemitische motieven zal Israël echt niet helpen of hoogstens van de wal in de sloot. Het heeft tot gevolg dat de term antisemiet zijn betekenis verliest. Dan kun je uit Ezechiel 3:4-7 nog destilleren dat God zelf antisemiet is omdat Hij daar expliciet zegt dat de onverstaanbare volkeren met hun onbegrijpelijke talen (zoals Arabisch?) in tegenstelling tot de koppige, eigenzinnige en opstandige Israëlieten wèl bereid zijn te luisteren naar de woorden van Zijn profeet Ezechiël

  3. likoednederland 28 Jan 2014 — 11:45

    @Ruud De meerderheid van de Palestijnen stemde op Hamas – dat in haar Handvest het recht claimt om de Joden uit te roeien. Bedoelt u dat recht? Als u echt vrede wilt, zult u de Palestijnen moeten overtuigen om het geweld af te zweren. Maar dat blijkt dus moeilijk De Arabieren worden overal gedreven door haat tegen andere groepen. Kijk maar naar de gebeurtenissen in Egypte, Afghanistan, Libie, Irak, Bahrain, Libanon, Syrie enz.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: