Na het vredesproces

Post van de grenspolitie bij de Tempelberg. De plek is een constante punt van frictie tussen Israel en de Palestijnen. Foto: © Alfred Muller
Post van de grenspolitie bij de Tempelberg. De plek is een constante punt van frictie tussen Israel en de Palestijnen. Foto: © Alfred Muller

De Palestijnse president Abbas en de Israëlische premier Netanyahu hebben dezer dagen mogelijk geschiedenis geschreven. Ze hebben de kans op een tweestatenoplossing wellicht voorgoed voorbij laten gaan.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, zei dat als „we nu niet slagen, we mogelijk geen nieuwe kans krijgen.”

De regering-Obama zal haar bemoeienis met het vredesproces wellicht staken. Het wachten is vervolgens op de nieuwe Amerikaanse president, die in 2017 aantreedt. Of deze een poging zal ondernemen om het vredesproces te herstarten is de vraag, omdat hij tegen dezelfde problemen zal aanlopen.

Internationaal Strafhof

Na de teloorgang van het vredesproces zullen Palestijnen toenadering zoeken tot internationale organisaties om de Palestijnse staat erkend te krijgen. Daartoe behoort het Internationaal Strafhof. Palestijnen kunnen daar proberen Israëliërs berecht te krijgen voor oorlogsmisdaden op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook.

De strijd zal zich ook uitbreiden naar westerse universiteiten, kerken en vakbonden. Het publiek zal al dan niet gehoor kunnen geven aan allerlei oproepen om Israëlische producten te boycotten. Het doel is de druk op Israël zodanig op te voeren dat Israël de Palestijnse eisen zal inwilligen.

De Amerikanen zullen de Palestijnen blijven voorhouden dat de weg naar een staat via de onderhandelingstafel loopt. Zij hebben de optie om de subsidies voor de Palestijnse Autoriteit in te trekken. Deze kan bij geldgebrek ineenstorten, met totale chaos in de Palestijnse gebieden als gevolg.

Alternatieve oplossingen

Ook zal er meer aandacht komen voor alternatieve politieke oplossingen. De roep om de eenstaatoplossing wordt steeds luider. Eén staat wil zeggen: een democratische staat, met gelijke rechten en plichten voor Joden en Arabieren. Niet alleen onder Palestijnen, maar ook in de rechterflank van de Likudpartij bestaat er steun voor de eenstaatoplossing.

De meeste Amerikaanse, Europese en Israelische politici zijn echter tegen de eenstaatoplossing. Zij weten namelijk heel goed wat dat betekent: het einde van Israël zoals we dat sinds 1948 hebben gekend.

Verlies democratisch karakter

Als iedereen gelijke rechten krijgt, verliest Israël op termijn zijn karakter als Joodse staat. Krijgen de Joden meer rechten dan de Palestijnen, dan verliest Israël zijn democratische karakter. Wie minder vriendelijke woorden wil gebruiken zal zeggen: Israël is dan een apartheidsstaat.

De keuze die Israël zal maken is nu al duidelijk. Het zal kiezen voor een Joodse staat. Over de keuze van de Amerikaanse en Europese politici hoeven we niet lang na te denken. Zij zullen kiezen voor de democratische staat. Ze zullen zeggen dat het heersen van de ene etnische groep over de andere in deze tijd niet meer kan.

Israël kan echter niet toegeven, omdat het dan zijn voortbestaan riskeert. Als Israël blijft weigeren de internationale wensen in te willigen, zal het in een internationaal isolement belanden.

(Dit artikel verscheen ook in het RD)

* * *

Zie ook: Het gevaar van vals messianisme.

 

%d bloggers liken dit: